TAME IMPALA.

Kevin Parker maakte van afzondering geen beperking, maar een instrument. Vanuit Perth bouwde hij Tame Impala laag voor laag op: eerst als gitaarband die de jaren zestig door een kapotte versterker haalde, later als een glanzende kruising van psychedelica, pop, disco en elektronische dansmuziek. De ontwikkeling klinkt radicaal, maar de kern bleef hetzelfde: één perfectionist die probeert te begrijpen waarom verandering tegelijk bevrijdt en pijn doet.

ONE ROOM. ONE OBSESSION.

Parker groeide op in West-Australië en raakte al vroeg gefascineerd door opnemen. Niet alleen het liedje interesseerde hem, maar vooral wat er gebeurde wanneer een drumslag precies verkeerd vervormde, een gitaar achterstevoren leek te bewegen of een stem opging in een wolk van galm. Rond 2007 kreeg dat experiment een naam: Tame Impala.

De eerste opnamen circuleerden online en trokken de aandacht van het Australische label Modular Recordings. De Tame Impala EP uit 2008 introduceerde een geluid dat vertrouwd en vreemd tegelijk was. Er waren sporen van Cream, The Beatles en krautrock, maar Parker behandelde nostalgie niet als eindstation. Oude apparatuur werd een doorgang naar iets persoonlijks.

Op het podium werd Tame Impala een echte band, met muzikanten uit de levendige Perth-scene rond onder meer Pond. In de studio bleef Parker echter de architect. Hij schreef, speelde, nam op en produceerde de muziek grotendeels zelf. Dat verschil tussen een eenmanswereld op plaat en een collectieve explosie live werd een belangrijk deel van de aantrekkingskracht.

INNERSPEAKER OPENS THE DOOR.

Het debuutalbum Innerspeaker verscheen in 2010 en klonk alsof psychedelische rock opnieuw was uitgevonden in een kamer vol stof, zonlicht en overstuurde banden. Een groot deel werd opgenomen in Wave House aan de ruige kust van West-Australië. De omgeving paste bij de muziek: open en eindeloos, maar ook ver verwijderd van de rest van de wereld.

Nummers als Solitude Is Bliss, Lucidity en Alter Ego draaiden om afzondering zonder die alleen als probleem te zien. Parker zong alsof zijn stem vanachter het geluid kwam, terwijl de drums juist hard en dichtbij stonden. De plaat maakte duidelijk dat Tame Impala meer was dan een retro-oefening. De oude kleuren werden gebruikt voor nieuwe gedachten.

LONERISM MAKES ISOLATION LOUD.

Op Lonerism uit 2012 werd de buitenwereld groter en de hoofdpersoon kleiner. Parker schreef over sociale afstand, ongemak en het gevoel naast een gesprek te staan in plaats van erin. Tegelijk werd de productie avontuurlijker. Synthesizers drongen naar voren, songstructuren bogen onverwacht af en melodieën bleven hangen alsof ze altijd al hadden bestaan.

Elephant stampte met de eenvoud van een klassieke riff, terwijl Feels Like We Only Go Backwards melancholie veranderde in een onweerstaanbaar refrein. Apocalypse Dreams liet horen hoe goed Parker spanning kon opbouwen: een lied kon instorten, opnieuw beginnen en daarna groter terugkeren. Met Lonerism werd Tame Impala een internationale naam zonder de eenzaamheid uit het geluid te verwijderen.

Tame Impala maakt muziek voor het moment waarop je hoofd te vol is en de kamer toch te stil.

CURRENTS CHANGES EVERYTHING.

De echte omwenteling kwam in 2015 met Currents. De gitaren verdwenen niet volledig, maar moesten ruimte maken voor synthesizers, elektronische drums, disco-baslijnen en een popgevoel dat veel directer was. De albumtitel zei precies waar de muziek over ging: meegaan met een stroom die je niet kunt tegenhouden.

Let It Happen opende de plaat met bijna acht minuten overgave. Het nummer leek vast te lopen, haperde als een beschadigd bestand en brak daarna juist open. The Less I Know the Better koppelde jaloezie aan een baslijn die wereldwijd herkenbaar werd. In Eventually en New Person, Same Old Mistakes klonk verandering niet als een overwinning, maar als iets waarvoor altijd iemand de prijs betaalt.

Met die plaat verschoof Parker van geliefde psychrockmaker naar een producer die de taal van moderne pop kon veranderen. Rihanna nam New Person, Same Old Mistakes vrijwel integraal opnieuw op als Same Ol’ Mistakes. Later werkte Parker met artiesten uit uiteenlopende werelden, maar zijn eigen platen bleven herkenbaar aan de combinatie van precisie en twijfel.

TIME NEVER MOVES STRAIGHT.

Voor The Slow Rush uit 2020 werd tijd het centrale onderwerp. Parker keek terug op herinneringen, vooruit naar ouder worden en zijwaarts naar alle momenten waarop een leven ongemerkt van richting verandert. Borderline, Lost in Yesterday en It Might Be Time combineerden zachte zelfanalyse met ritmes die juist vooruit wilden.

De plaat verscheen vlak voordat de wereld tot stilstand kwam. Daardoor kregen nummers over wachten, verlies en het verstrijken van tijd een onverwachte lading. Live groeiden ze later uit tot kleurrijke, lasergevulde stukken waarin Parker zijn zorgvuldig gebouwde studiowereld liet ademen.

DEADBEAT FINDS THE DANCEFLOOR.

Op het vijfde album Deadbeat, uitgebracht in 2025, trok Tame Impala nog nadrukkelijker richting elektronische dansmuziek. Parker vond inspiratie in de West-Australische ravecultuur en de zogeheten bush doof: feesten buiten de stad, waar repetitieve beats, duisternis en open landschap één ervaring worden.

De verandering paste bij een artiest die nooit tevreden was met het opnieuw uitvoeren van zijn grootste succes. End of Summer, Loser en Dracula brachten clubritmes samen met de herkenbare vervorming en kwetsbaarheid van Tame Impala. Het resultaat was geen afscheid van psychedelica, maar een verschuiving van de gitaarpedaal naar de dansvloer.

Juist daarin ligt de kracht van Parker. Hij begrijpt dat psychedelische muziek niet aan één instrument of tijdperk vastzit. Het gaat om desoriëntatie, herhaling en het gevoel dat een bekend patroon plotseling een andere vorm aanneemt. Soms gebeurt dat met een fuzzgitaar, soms met een synthesizer die de hele nacht kan blijven bewegen.

Bekijk de artiestpagina van TAME IMPALA voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in PSYCHEDELIC ROCK en POP.