RED HOT CHILI PEPPERS.

VRIENDEN UIT LOS ANGELES.

Het begin ligt in de clubscene van Los Angeles. In 1983 spelen Anthony Kiedis, bassist Michael Balzary, beter bekend als Flea, gitarist Hillel Slovak en drummer Jack Irons samen een optreden. De vrienden kennen elkaar van Fairfax High School. Wat klein begint, groeit uit tot een band die funk en punk met opvallend veel bravoure samenbrengt.

Op The Red Hot Chili Peppers uit 1984 klinkt die botsing nog hoekig en ongeremd. Freaky Styley uit 1985, geproduceerd door George Clinton, brengt de funkverbinding nadrukkelijker naar voren. The Uplift Mofo Party Plan volgt in 1987. Het zijn platen waarop de groep haar eigen beweging ontdekt: korte uitbarstingen, veel ritme en een frontman die woorden als slagwerk kan inzetten.

De dood van Hillel Slovak in 1988 vormt een ingrijpende breuk. John Frusciante op gitaar en Chad Smith op drums worden vervolgens onderdeel van de band. Met Kiedis en Flea maken zij Mother’s Milk, verschenen in 1989. Hun versie van Stevie Wonders Higher Ground laat direct horen hoe elastisch en krachtig de nieuwe combinatie kan spelen.

DE RUIMTE TUSSEN DE NOTEN.

Bij Flea valt vaak eerst de snelheid op. Hij slaat en trekt aan de snaren, laat een baslijn springen en geeft een riff haast een eigen stem. Maar zijn betekenis zit ook in de plaatsing. Een korte noot kan een heel akkoord in beweging zetten. Een stilte kan de volgende aanslag groter maken. Zijn bas is vaak tegelijk fundament en melodie.

Chad Smith houdt die beweeglijkheid stevig op de grond. Zijn drums hebben gewicht en een duidelijke slag, zonder iedere opening vol te spelen. Frusciante kan daar een gitaarpartij tegenover zetten die uit weinig noten bestaat. Hij laat akkoorden uit elkaar vallen, geeft een melodie een kleine versiering of kiest juist een droge, korte aanslag.

Die taakverdeling maakt de muziek interessant om opnieuw te beluisteren. Volg in Give It Away eerst de bas en daarna alleen de gitaar. Je hoort geen twee instrumenten die hetzelfde verhaal vertellen. Ze laten ruimte voor elkaar en maken van de herhaling iets levends. Kiedis legt zijn woorden dwars door dat ritme heen.

BLOOD SUGAR SEX MAGIK OPENT DE DEUR.

Met Blood Sugar Sex Magik uit 1991 krijgt de band een beslissend album. Producer Rick Rubin helpt de verschillende kanten naast elkaar te laten bestaan. Give It Away en Suck My Kiss hebben een directe, lichamelijke aandrijving. Breaking the Girl beweegt veel ronder, met akoestische kleuren en een ander gevoel voor ruimte.

Under the Bridge laat vervolgens horen hoeveel de band met terughoudendheid kan bereiken. De gitaarintro heeft iets intiems: losse bewegingen binnen akkoorden, alsof iemand voor zichzelf speelt voordat de rest erbij komt. Kiedis zingt met een kwetsbaarheid die een andere ingang biedt dan de uitbundige songs. Het nummer groeit langzaam naar een gezamenlijke uitbarsting.

Die ballad verandert de manier waarop een groot publiek de groep hoort. Achter het spektakel blijkt een band te zitten die gevoelens van afzondering overtuigend kan overbrengen. Je hoeft de biografie niet volledig te kennen om dat verschil te voelen. De ruimte in de muziek maakt het mogelijk om de stem echt te volgen.

Daarom werkt het album ook buiten zijn bekende singles. Luister naar de schakelingen tussen de songs: soms staat de bas vooraan, even later trekt een akoestische gitaar de aandacht. De muzikanten hebben een sterke eigen taal, maar blijven binnen die taal verschillende stemmingen opzoeken. Een hele plaat geeft daar meer zicht op dan een rij hits.

CALIFORNICATION GEEFT DE MELODIE MEER LICHT.

Na Frusciantes vertrek neemt Dave Navarro de gitaar voor zijn rekening op One Hot Minute uit 1995. Die plaat klinkt op momenten zwaarder en dreigender. Frusciante keert terug en met Californication uit 1999 ontstaat opnieuw een bepalend hoofdstuk. De melodieën krijgen veel ruimte, ook wanneer de ritmesectie stevig blijft bewegen.

Scar Tissue heeft een gitaarfiguur die bijna vanzelf blijft hangen. De zang klinkt vermoeid en warm tegelijk, terwijl de instrumenten een kalme beweging vasthouden. Otherside legt meer nadruk op een donkere, herhalende spanning. In het titelnummer Californication dragen een spaarzame gitaar en een herkenbare baslijn het verhaal.

De aantrekkingskracht zit juist in die eenvoud. Een goed geplaatste toon hoeft geen indrukwekkende hoeveelheid noten achter zich te krijgen. Frusciante geeft zijn partijen een menselijke buiging; een kleine verschuiving kan iets weemoedigs of hoopvols toevoegen. Zijn samenzang met Kiedis vergroot bovendien de melodische diepte van de band.

By the Way uit 2002 bouwt verder aan die kant. De titeltrack schakelt tussen gejaagde coupletten en een ruim refrein. Can’t Stop ontleent zijn kracht aan een gitaarpatroon dat strak blijft terugkomen. In The Zephyr Song krijgt de muziek een lichtere, zwevende kleur. De groove blijft aanwezig, ook wanneer de melodie de leiding neemt.

VERANDEREN BINNEN EEN HERKENBAAR GELUID.

Het dubbelalbum Stadium Arcadium verschijnt in 2006. Dani California zet een stevige rockbeweging neer, terwijl Snow (Hey Oh) rond een voortdurend doorlopende gitaarfiguur draait. Het album biedt ruimte aan verschillende kanten van dezelfde bezetting: kort en raak, melodisch uitgesponnen, soms nadrukkelijk gebouwd rond de vreugde van samen spelen.

Met gitarist Josh Klinghoffer volgen I’m with You in 2011 en The Getaway in 2016. Ook deze periode hoort bij het verhaal. Dark Necessities combineert een opvallende baslijn met piano en een lichter gitaaroppervlak. Het geluid krijgt andere accenten, terwijl de wisselwerking tussen Flea, Smith en Kiedis herkenbaar blijft.

Frusciantes terugkeer leidt in 2022 tot twee studioalbums: Unlimited Love en Return of the Dream Canteen. Ze ontstaan uit dezelfde reeks sessies met Rick Rubin. Black Summer laat een melodieuze rockkant horen; Tippa My Tongue zoekt nadrukkelijker de funk op. Het samenspel blijft de motor, ook na zoveel verschillende hoofdstukken.

Ontdek de muzikale context in FUNK..

Wil je één plaat van dichtbij leren kennen? Lees het albumverhaal van BLOOD SUGAR SEX MAGIK.