PENNYWISE.

Pennywise klinkt als vier vrienden die weigeren zich neer te leggen bij de wereld zoals die is. De gitaren zijn snel, de refreinen massaal en onder alle agressie zit een consequente boodschap: denk zelf, blijf overeind en laat niemand alleen achter.

BORN BY THE BEACH

Hermosa Beach was aan het einde van de jaren tachtig meer dan zon, zand en surfboards. In de South Bay van Los Angeles leefde een punkcultuur rond bands als Black Flag en Descendents. Skaters, surfers en muzikanten deelden hetzelfde wantrouwen tegenover autoriteit.

In die omgeving begonnen zanger Jim Lindberg, gitarist Fletcher Dragge, bassist Jason Thirsk en drummer Byron McMackin in 1988 samen te spelen. Hun eerste naam was P.M.A., een afkorting van Positive Mental Attitude. Dat idee zou belangrijker blijken dan de naam zelf: Pennywise gebruikte harde muziek niet alleen om frustratie te uiten, maar ook om mensen vooruit te duwen.

De uiteindelijke bandnaam kwam van de monsterlijke clown uit Stephen Kings roman It. De muziek was minstens zo direct. Korte nummers, razendsnelle drums, zware gitaarakkoorden en melodieën die na één luisterbeurt bleven hangen.

A ROAD OF THEIR OWN

Na de vroege ep’s A Word from the Wise en Wildcard tekende Pennywise bij Epitaph Records. Het titelloze debuut uit 1991 zette de basis neer. Songs als Wouldn’t It Be Nice en Bro Hymn combineerden snelheid met teksten over zelfstandigheid, vriendschap en verantwoordelijkheid.

Met Unknown Road uit 1993 werd het geluid scherper en zelfverzekerder. Skate- en surfvideo’s brachten de muziek naar een internationaal publiek. Twee jaar later maakte About Time van Pennywise een vaste waarde binnen de wereldwijde punkgolf, zonder hun onafhankelijke houding af te zwakken.

POSITIVE AGGRESSION

Dat contrast werd het handelsmerk van Pennywise. De muziek klonk confronterend, maar de kern was zelden nihilistisch. De band bleef zoeken naar iets om op te bouwen: vertrouwen, solidariteit en de moed om je eigen keuzes te maken.

Die houding werkte vooral live. De songs waren compact genoeg voor een moshpit en melodieus genoeg voor een massaal refrein. Op een Pennywise-concert was de grens tussen podium en publiek dun. De band speelde de eerste akkoorden; de zaal maakte het nummer af.

FULL CIRCLE

De dood van Jason Thirsk in 1996 raakte de band in het hart. Stoppen leek mogelijk, maar uiteindelijk koos Pennywise ervoor om door te gaan. Randy Bradbury nam de bas over en Full Circle uit 1997 werd opgedragen aan hun vriend. Het album behandelde verlies zonder de energie van de band te verliezen.

De nieuwe versie van Bro Hymn werd meer dan een afsluitend nummer. Het groeide uit tot een collectief ritueel: een refrein voor iedereen die iemand mist. Juist daardoor vertegenwoordigt het lied Pennywise zo volledig. Verdriet wordt niet verborgen, maar omgezet in iets wat een zaal gezamenlijk kan dragen.

STRAIGHT AHEAD

Op Straight Ahead uit 1999 en Land of the Free? uit 2001 werd de blik breder. Pennywise schreef steeds nadrukkelijker over politiek, sociale ongelijkheid, consumentisme en de manier waarop angst kan worden gebruikt om mensen te verdelen. De boodschap werd feller, terwijl de refreinen groter werden.

From the Ashes uit 2003 en The Fuse uit 2005 hielden dat tempo vast. Pennywise was inmiddels een punkinstituut, maar klonk nog steeds alsof iedere song iets moest bewijzen: gitaar, bas, drums, stem en geen seconde te veel.

THE VOICE RETURNS

In 2009 verliet Lindberg de band. Ignite-zanger Zoli Téglás nam zijn plaats in en zong op All or Nothing uit 2012. Het album liet horen dat Pennywise zonder zijn oorspronkelijke frontman kon bestaan, maar ook hoe herkenbaar Lindbergs stem en teksten met de identiteit van de band waren verbonden.

Nog datzelfde jaar keerde Lindberg terug. Op Yesterdays uit 2014 werkte de band met nooit eerder uitgebrachte composities van Thirsk. Vier jaar later volgde Never Gonna Die: geen nostalgische terugblik, maar een plaat die de oorspronkelijke overtuiging opnieuw formuleerde voor een andere tijd.

Pennywise is daardoor nooit alleen een overblijfsel van de skatepunkjaren geworden. De band blijft optreden met Lindberg, Dragge, Bradbury en McMackin, nog altijd gebouwd op hetzelfde eenvoudige principe: speel snel, spreek duidelijk en zorg dat niemand het refrein alleen hoeft te zingen.

Ontdek de artiestpagina van PENNYWISE. voor Spotify, het verhaal en verwante muziek.