BIFFY CLYRO.

Biffy Clyro kan in één nummer van een aarzelende melodie naar een muur van gitaren bewegen. Juist de onverwachte wendingen geven hun liedjes vaart.

De vroege platen vragen om aandacht voor wat er tussen de refreinen gebeurt. Vertigo of Bliss zit vol plotse veranderingen; op Infinity Land worden die muzikale sprongen een eigen taal. Myth of the Happily Ever After laat vervolgens horen hoe stevig een melodie bij deze band kan landen.

De dramatische opbouw maakt Muse een logische buur, terwijl Nothing But Thieves laat horen hoe een latere Britse band spanning in een poplied brengt. Via alternative rock en progressive rock kun je de twee kanten van Biffy Clyro verder uitpluizen.

More to discover begint bij vijf verschillende platen: MUSE – Absolution, Foo Fighters – Wasting Light, Nothing But Thieves – Broken Machine, Royal Blood – Royal Blood en Wolf Alice – Blue Weekend. Muse rekt het gebaar op, Foo Fighters houden het direct, Nothing But Thieves spelen met dynamiek, Royal Blood met gewicht en Wolf Alice met kleur.