ARETHA FRANKLIN.

Bij Aretha Franklin begint het niet bij de hoge noten, maar bij de manier waarop ze een zin laat bewegen. Een woord krijgt extra gewicht, de piano antwoordt en ineens klinkt een bekend lied alsof je het voor het eerst hoort. Haar gospelachtergrond blijft altijd dichtbij: in de ruimte voor een koor, in de herhaling en in de overtuiging waarmee ze zingt.

Op I Never Loved a Man the Way I Love You valt alles samen. De band geeft haar houvast én vrijheid; haar stem kan scherp zijn, maar ook twijfelen of verlangen. Respect, oorspronkelijk van Otis Redding, krijgt bij haar een ander perspectief. Zet daarna Lady Soul op en luister niet alleen naar de bekende refreinen, maar ook naar de kleine antwoorden tussen stem, achtergrondzang en instrumenten.

Met Amazing Grace keert ze terug naar gospel en hoor je hoe een zangeres en een koor elkaar kunnen dragen. Die wisselwerking tussen kerk en soul maakt het ook mooi om haar naast Ray Charles te beluisteren. Niet omdat ze hetzelfde klinken, maar omdat beiden die muzikale taal een eigen richting geven. Gun Aretha daarom een hele plaat: de stille momenten vertellen evenveel als de uitbarstingen.

Foto: Pete Souza / Official White House Photo, 2015. Publiek domein; responsieve uitsnede. Fotobron en achtergrond.