LINKIN PARK.

Hun muziek klonk als een botsing die precies op tijd kwam. Mike Shinoda’s beheerste rap en productie, Chester Benningtons stem die van fluistering naar ontlading kon springen, Brad Delsons scherpe gitaren en Joe Hahns samples vormden geen compromis tussen rock en hiphop. Het was één taal. Linkin Park groeide uit tot een van de bepalende bands van de jaren nul, verloor zijn zanger, zweeg jarenlang en vond uiteindelijk een manier om verder te gaan zonder te doen alsof het verleden kon worden vervangen.

Het begin ligt in Agoura Hills, een voorstad van Los Angeles. Mike Shinoda, Brad Delson en drummer Rob Bourdon kenden elkaar van school en begonnen in 1996 serieus muziek te maken. Met zanger Mark Wakefield, bassist Dave “Phoenix” Farrell en dj Joe Hahn heette de band eerst Xero. Shinoda bouwde beats in zijn slaapkamer, Delson bracht de zware gitaren en Hahn maakte van samples en draaitafels een volwaardig onderdeel van het geluid.

De combinatie was er al, maar het middelpunt ontbrak. Wakefield vertrok en de band zocht een zanger die melodie én agressie aankon. Via muziekindustriecontact Jeff Blue kwam een demo terecht bij Chester Bennington, afkomstig uit Phoenix en eerder actief in Grey Daze. Hij nam op zijn verjaardag zangpartijen op en stuurde de band een auditie terug. Zijn bereik en intensiteit maakten onmiddellijk indruk.

Lees verder in de ARTIST STORY. Verken ook het genreverhaal: NU METAL.

MORE TO DISCOVER

Korn – The Serenity of Suffering. · System of a Down – Toxicity. (PRE-ORDER 2026-11-20) · Slipknot – The End, So Far. · RAGE AGAINST THE MACHINE – Democratic National Convention 2000. · FAITH NO MORE – King For a Day..