TAKE THAT.

VIJF GEZICHTEN, EEN GEZAMENLIJK GELUID.

Take That ontstaat in 1990 in Manchester. Gary Barlow, Mark Owen, Howard Donald, Jason Orange en Robbie Williams vormen de oorspronkelijke groep, bijeengebracht door manager Nigel Martin-Smith. Hun eerste wereld draait om optreden, dansen, zingen en het vinden van een publiek dat die energie wil beantwoorden.

Op het debuut Take That & Party uit 1992 hoor je een groep die pop en dansmuziek dicht bij elkaar houdt. Het ritme is helder, de refreinen zijn ruim opgezet en de stemmen moeten ook boven het rumoer van een zaal herkenbaar blijven. Tegelijk staat met A Million Love Songs al een rustigere mogelijkheid open. Een piano en een melodie kunnen dezelfde aandacht vasthouden als een complete choreografie.

Gary Barlows gevoel voor het schrijven van songs wordt een belangrijke pijler. Maar Take That draait ook om verschillen tussen mensen. De lichte, kwetsbare kleur van Mark Owen, de uitstraling van Robbie Williams en de aanwezigheid van Howard Donald en Jason Orange maken van vijf namen een groep waaraan luisteraars zich op verschillende manieren kunnen hechten.

HET MOMENT WAAROP ALLES VERSNELT.

Met Everything Changes uit 1993 vindt Take That een overtuigender evenwicht tussen uitstraling en eigen liedjes. Pray wordt hun eerste Britse nummer-éénsingle. Het nummer heeft iets slims: de afzonderlijke zanglijnen klinken persoonlijk, terwijl het refrein gemaakt lijkt om door meer stemmen te worden gedragen.

Luister hoe de muziek ruimte houdt voor de zang. De begeleiding hoeft niet voortdurend de aandacht naar zich toe te trekken. Kleine ritmische accenten brengen de song vooruit, terwijl de melodie het emotionele werk doet. Dat is een andere vorm van kracht dan simpelweg alles harder of voller maken.

De samenwerking met Lulu op Relight My Fire laat de uitbundige kant horen. Haar stem brengt een andere ervaring en scherpte het nummer binnen. De groep kan in dezelfde periode dus zowel een gevoelig poplied als een grote, glanzende dansplaat laten werken. Het repertoire groeit daardoor voorbij één vaste houding.

BACK FOR GOOD EN DE GRENS VAN HET SUCCES.

Op Nobody Else uit 1995 staat Back for Good, een lied dat de melodie bijna volledig laat spreken. De rustige beweging, de warme samenzang en de eenvoudige opbouw maken het gemakkelijk om binnen te komen. Juist doordat er weinig in de weg staat, blijft de emotie helder.

Het is een prachtig voorbeeld van pop die groot wordt door beheersing. Je kunt het in een stadion zingen, maar ook zacht laten spelen terwijl je thuis iets anders doet. In beide gevallen blijft dezelfde kern hoorbaar. De song heeft geen uitleg of decor nodig om herkenbaar te zijn.

Ondertussen verandert de groep ingrijpend. Robbie Williams vertrekt in 1995; in 1996 stopt Take That. Voor de fans is dat het einde van een gezamenlijke periode. Voor de leden begint het zoeken naar een eigen bestaan buiten de groep. Achteraf weten we dat er nog veel zal volgen, maar op dat moment is de toekomst open.

DE TERUGKEER DIE MEEGROEIDE.

In 2006 verschijnt Beautiful World. Gary, Mark, Howard en Jason keren terug met muziek die hoorbaar past bij een volgende levensfase. Patience is daarvoor een sterk beginpunt. Het nummer bouwt vanuit terughoudendheid, met een refrein dat de spanning laat uitademen.

Die terugkeer werkt omdat de groep de verstreken tijd toelaat. De stemmen mogen ouder klinken, de arrangementen hebben meer adem en de liedjes zoeken een ander soort nabijheid. Het publiek is intussen ook verder gegaan: andere huizen, andere relaties, andere dagen. Een bekende groep kan dan iets vertrouwds brengen zonder precies hetzelfde te hoeven blijven.

Op Shine krijgt die nieuwe fase een zonniger gezicht. De lichte beweging van de song en Mark Owens herkenbare stem zorgen voor een losser gevoel. Binnen één album kunnen ernst en plezier naast elkaar staan. Daarmee wordt Take That opnieuw een groep voor het heden, met genoeg verleden om de ontmoeting extra betekenis te geven.

THE CIRCUS: GROOTSE GEBAREN MET EEN KLEINE KERN.

The Circus uit 2008 trekt de mogelijkheden verder open. Greatest Day begint overzichtelijk en groeit naar een refrein dat een hele ruimte kan omvatten. Die opbouw is zorgvuldig gedoseerd: het grote moment voelt groter doordat de muziek er eerst naartoe werkt.

Ook Said It All verdient aandacht. In de wisseling en samensmelting van stemmen zit een belangrijk deel van het verhaal. De melodie klinkt alsof meerdere mensen vanuit hun eigen positie bij hetzelfde gevoel uitkomen. Bij Take That is samenzang daarom meer dan een mooie afwerking. Ze kan ook iets vertellen.

Dat maakt dit album geschikt om als geheel te beluisteren. Tussen de bekende singles zitten rustpunten en andere kleuren. Je hoort hoe een groep een avond kan vormgeven: aandacht verzamelen, die een tijdje vasthouden en op het juiste moment ruimte maken voor een gezamenlijke ontlading.

VIJF WEER BIJ ELKAAR.

Voor Progress uit 2010 sluit Robbie Williams opnieuw aan. De oorspronkelijke vijf staan weer samen in de studio, maar de muziek kiest voor een andere omgeving. Elektronische ritmes, donkere accenten en scherpere vormen geven het album een eigen karakter binnen hun discografie.

The Flood is de toegankelijke ingang, met stemmen die een groot landschap lijken op te zoeken. Elders op het album klinkt meer onrust en hoekigheid. Het is interessant om Take That hier te horen als groep die iets wil proberen. De hereniging levert een nieuwe plaat op die ook zonder de voorgeschiedenis muzikaal iets te onderzoeken biedt.

DRIE STEMMEN, EEN NIEUWE VERHOUDING.

Vanaf III uit 2014 gaat Take That verder als trio met Gary Barlow, Mark Owen en Howard Donald. Jason Orange vertrekt; Robbie richt zich weer op zijn solowerk. De titel maakt de verandering zichtbaar, terwijl de muziek de aandacht naar voren houdt.

Op These Days hoor je een beweeglijke, lichte popgroep. De song vertrouwt op ritme, korte melodische gebaren en het plezier van de gezamenlijke uitvoering. Met Wonderland uit 2017 groeit het geluid opnieuw richting grote zalen. De bezetting verandert, maar het gevoel voor een gezamenlijk refrein blijft een constante.

THIS LIFE EN VERDER.

Met This Life uit 2023 komt de aandacht weer dichter bij de stemmen en de warmte van de instrumenten. De single Windows, geproduceerd door Dave Cobb, heeft een ontspannen beweging. Er zit lucht tussen de onderdelen, waardoor de zang niet hoeft te vechten om gehoord te worden.

Het negende studioalbum klinkt als muziek van mensen die hun eigen tempo beter kennen. Dat geeft een andere kleur aan vertrouwde onderwerpen als verbinding, verandering en verdergaan. De toekomst blijft open: Dreamers is aangekondigd voor later in 2026, maar is op het moment van schrijven nog niet verschenen.

Wie Take That opnieuw wil ontdekken, kan drie platen naast elkaar zetten: Everything Changes, Beautiful World en Progress. Je hoort dezelfde behoefte aan melodie in drie verschillende omgevingen. Dat is een mooie manier om voorbij de herinnering aan één hit te luisteren.

Bekijk de artiestpagina van TAKE THAT voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in POP.

Lees ook de Artist Story van Robbie Williams en ontdek zijn soloalbums op vinyl.