ROBBIE WILLIAMS.

VAN STOKE NAAR TAKE THAT.

Robbie Williams wordt op 13 februari 1974 geboren in Stoke-on-Trent. In 1990 sluit hij zich aan bij Take That, naast Gary Barlow, Mark Owen, Howard Donald en Jason Orange. Binnen de groep valt zijn aanwezigheid op: speels, beweeglijk en vaak met de indruk dat hij nog iets buiten het afgesproken plan zou kunnen doen.

Dat is een belangrijk deel van zijn latere aantrekkingskracht. Je kijkt naar een entertainer die het publiek lijkt uit te dagen om mee te spelen. Een popsong wordt bij hem ook een gesprek, met ruimte voor een knipoog, een onderbreking of een plotseling ernstig moment.

Na zijn vertrek uit Take That in 1995 moet die persoonlijkheid een zelfstandige muzikale vorm krijgen. De vrijheid is groot, maar daarmee ligt ook de vraag open wie Robbie Williams als soloartiest zal zijn. De bekende naam helpt hem binnen te komen. De songs moeten ervoor zorgen dat mensen blijven.

ANGELS VERANDERT DE RICHTING.

Life Thru a Lens verschijnt in 1997. Het debuut bevat een jonge zanger die verschillende mogelijkheden verkent: gitaarpop, grote refreinen en de behoefte om zichzelf hoorbaar neer te zetten. Met Angels vindt het album uiteindelijk een veel groter publiek. Die song geeft zijn stem een ander soort ruimte.

De eerste aantrekkingskracht zit in de eenvoud van de melodie. Robbie hoeft hier niet voortdurend te bewegen of te provoceren. De zang mag rustig beginnen en naar een brede, warme ontlading groeien. Je hoort een verlangen naar houvast, gedragen door een refrein dat makkelijk door anderen kan worden overgenomen.

Op hetzelfde album staat Let Me Entertain You, de uitbundige tegenhanger. Daar is het juist de aanval die telt: het ritme, de gitaar en de stem die naar voren stapt. Samen laten die twee songs zien hoe zijn carrière zal gaan werken. Het grote gebaar en het open hart kunnen elkaar versterken.

EEN EIGEN STEM WORDT EEN HELE WERELD.

Met I’ve Been Expecting You uit 1998 krijgt die persoonlijkheid meer vorm. Millennium brengt glamour en een bijna filmische beweging, terwijl No Regrets de aandacht dichter bij zijn onrust houdt. De plaat kan van houding veranderen zonder de zanger uit het oog te verliezen.

Dat maakt het album zo prettig om opnieuw te beluisteren. Je hoort de bekende hits, maar ook hoe ze naast elkaar functioneren. De ene song loopt met opgetrokken schouders de kamer binnen, de andere zoekt juist naar woorden. Robbie blijft herkenbaar in beide situaties.

Sing When You’re Winning uit 2000 zet die breedte voort. Rock DJ draait op ritme en brutaliteit; Supreme laat een melodie met meer weemoed toe. Op Kids vindt hij in Kylie Minogue iemand die het spel onmiddellijk begrijpt. Hun samenzang heeft de spanning van twee persoonlijkheden die elkaar scherp houden.

DE ENTERTAINER IN EEN ANDER PAK.

In 2001 verschijnt Swing When You’re Winning. De titel knipoogt naar zijn vorige album, maar de muzikale omgeving verandert sterk. De grote orkestarrangementen en klassieke liedjes vragen om timing, beheersing en een andere manier van een zin neerzetten.

Robbie vindt daar een natuurlijke speelruimte. Een kort accent kan veel doen; een stem kan even achter de begeleiding hangen en vervolgens weer precies op haar plaats vallen. Op Somethin’ Stupid, met Nicole Kidman, wordt het contact klein en direct. Je hoeft geen stadion te vullen om als entertainer herkenbaar te blijven.

De swingplaten laten ook zien dat zijn liefde voor optreden verder reikt dan één generatie popmuziek. Hij begrijpt hoe een song kan worden gepresenteerd. Het gaat om de blikrichting van een zin, de pauze voor het volgende woord en het moment waarop je de luisteraar iets laat afmaken.

FEEL: DE RUIMTE ACHTER DE BRAVOURE.

Escapology uit 2002 bevat met Feel en Come Undone twee belangrijke kanten van Robbie Williams. De eerste zoekt verbinding; de tweede kijkt scherper en ongemakkelijker naar de persoon die in de schijnwerpers staat. Beide werken doordat de zang de spanning niet helemaal wegpoetst.

Luister bij Feel naar het verschil tussen de rustige aanloop en het refrein. De stem krijgt meer ruimte, maar behoudt iets vragends. Dat maakt de song ook buiten zijn oorspronkelijke periode begrijpelijk. Het gevoel is groot, terwijl de vraag eronder menselijk blijft.

In 2003 bereikt zijn livecarrière een bijzondere schaal met drie concerten op Knebworth, samen goed voor ongeveer 375.000 bezoekers. Toch blijft dezelfde wisselwerking bestaan. Het publiek komt voor een groot optreden, maar de sterkste momenten ontstaan wanneer duizenden mensen een persoonlijk klinkende song samen dragen.

NIET IEDERE PLAAT HOEFT DEZELFDE KANT OP.

Op Intensive Care uit 2005 klinkt opnieuw een andere beweging. Tripping heeft een springend ritme en een hoge zanglijn die meteen opvalt. Het is een goed voorbeeld van zijn bereidheid om vertrouwde popverwachtingen een kleine draai te geven.

Rudebox uit 2006 gaat verder de elektronische kant op, met rap, synthesizers en samenwerkingen zoals die met Pet Shop Boys op She’s Madonna. De plaat wijkt duidelijk af van de brede ballads waarmee hij zo bekend is geworden. Juist daarom is ze interessant binnen zijn werk.

TERUGKEREN EN VERDERGAAN.

Reality Killed the Video Star volgt in 2009. Een jaar later keert Robbie terug bij Take That voor Progress. Die hereniging maakt ruimte voor een gezamenlijk hoofdstuk, waarna zijn solowerk verdergaat met Take the Crown in 2012 en Swings Both Ways in 2013.

Op The Heavy Entertainment Show uit 2016 komen zijn verschillende rollen weer dicht bij elkaar: de grote popzanger, de grappenmaker en iemand die zijn eigen imago graag onderzoekt. Met The Christmas Present uit 2019 krijgt ook het seizoensrepertoire een uitgebreide plek.

Niet iedere uitgave is daarbij een nieuw regulier studioalbum. De reeks Under the Radar verzamelt materiaal uit de archieven. XXV geeft bekende songs nieuwe orkestrale arrangementen, en Better Man hoort bij de film over zijn leven. Die verschillende vormen verdienen ieder hun eigen plaats.

BRITPOP ALS TERUGBLIK MET NIEUWE ENERGIE.

In januari 2026 verschijnt BRITPOP. Robbie kijkt daarmee terug naar de gitaarmuziek uit de periode waarin zijn solocarrière begon. Op Rocket speelt Tony Iommi mee; ook Gary Barlow is bij het album betrokken. De plaat verbindt oude ambities met nieuwe opnamen.

Het levert zijn zestiende Britse nummer-éénalbum op. Dat record zegt iets over de duur van zijn band met het publiek. Interessanter voor de luisteraar is wat er tussen die grote momenten gebeurt: de verschillende stijlen, de onverwachte duetpartners en de songs waarin het vertrouwde zelfvertrouwen even ruimte maakt.

Begin voor een nieuwe luisterronde met No Regrets, ga naar Feel en eindig met Let Me Entertain You. Je hoort dan drie manieren waarop dezelfde stem een kamer kan veranderen. De show en de kwetsbaarheid blijven met elkaar in gesprek.

Bekijk de artiestpagina van ROBBIE WILLIAMS voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in POP.

Lees ook de Artist Story van Take That en ontdek Take That op vinyl.