LCD Soundsystem

Een pianofiguur blijft terugkomen. De drums zetten door, de stem wordt persoonlijker en ergens onderweg verandert een dansnummer in een gesprek over ouder worden. LCD Soundsystem kan dat zonder de muziek stil te zetten. James Murphy schrijft over twijfel en verbondenheid terwijl de band de beweging vasthoudt. Je kunt nadenken en dansen op hetzelfde moment.

DE KENNIS VERLIEZEN.

Losing My Edge uit 2002 is een merkwaardige kennismaking. De verteller heeft veel gehoord, veel gezien en vooral veel redenen om bang te zijn dat iemand anders inmiddels interessanter is. De humor werkt omdat er echte onzekerheid onder zit. Murphy maakt van muziekkennis geen veilige positie, maar iets waarmee je jezelf ook in de weg kunt zitten.

Die houding past bij de muziek. LCD Soundsystem ontstaat in New York en brengt een grote platenkennis mee, maar gebruikt die om nieuwe verbindingen te maken. Er zit punk in de manier van spelen, disco in het geduld van de groove en elektronische muziek in de herhaling. De songs hoeven zich niet tot één van die werelden te beperken.

Het titelloze debuut uit 2005 laat verschillende kanten horen. Daft Punk Is Playing at My House is nerveus en geestig, met een riff die meteen op je lichaam werkt. Andere stukken nemen meer tijd of laten de stem verder wegzakken in het arrangement. Het album klinkt als iemand die veel mogelijkheden ziet en ze liever uitprobeert dan netjes sorteert.

EEN BAND ROND EEN IDEE.

Murphy is het middelpunt, maar op het podium krijgt de muziek een gezamenlijke adem. Nancy Whang, Pat Mahoney, Tyler Pope en Al Doyle behoren tot de muzikanten die die wereld vormgeven. Een patroon dat op papier eenvoudig lijkt, krijgt door hun samenspel kleine verschuivingen. De muziek blijft strak zonder levenloos te worden.

Dat is belangrijk bij songs die lang op dezelfde basis doorgaan. Een extra slag, een stem die erbij komt of een baslijn die nadrukkelijker naar voren schuift kan voldoende zijn om een nieuw hoofdstuk te openen. LCD Soundsystem hoeft daarvoor niet steeds een ander akkoordenschema te introduceren. De verandering zit in de verhouding tussen de onderdelen.

Ook Murphy's zang profiteert daarvan. Hij kan praten, bijna roepen of een melodie voorzichtig laten ontstaan. De stem hoeft niet altijd mooi afgerond te klinken. Soms past een hoorbare aarzeling beter bij de tekst. De band geeft die menselijkheid een ritme waarop je kunt blijven bewegen.

SOUND OF SILVER MAAKT HET PERSOONLIJK.

Op Sound of Silver uit 2007 wordt de emotionele ruimte groter. Someone Great houdt verlies dicht bij een elektronisch patroon. All My Friends begint met een eenvoudige pianobeweging en laat die uitgroeien tot iets dat tegelijk feestelijk en pijnlijk kan voelen. De song vraagt geen keuze tussen de herinnering aan een goede nacht en het besef dat die voorbijgaat.

Dat maakt het album meer dan een slimme ontmoeting tussen genres. De verwijzingen zijn aanwezig, maar de gevoelens komen dichtbij. De muziek geeft ruimte aan mensen die het feest kennen en zich toch afvragen waar ze thuishoren. Murphy kan die vraag stellen zonder van bovenaf naar zijn eigen personages te kijken.

New York, I Love You but You're Bringing Me Down sluit de plaat af met een andere houding. Het tempo zakt, de stad wordt persoonlijk en de band laat een song langzaam groeien. Na alle beweging blijkt er ook plaats voor een bijna klassieke ballad. De overgang voelt logisch omdat de emotionele spanning dezelfde blijft.

AFSCHEID EN OPNIEUW BEGINNEN.

This Is Happening verschijnt in 2010. Dance Yrself Clean speelt met uitgestelde verwachting, terwijl I Can Change kwetsbaarheid in een heldere elektronische vorm giet. Het album voelt ruim: er is tijd om een patroon te leren kennen voordat het verandert. Home brengt die beweging samen in een song die nabijheid zoekt zonder sentimenteel te worden.

In 2011 volgt het grote afscheidsconcert in Madison Square Garden. Dat moment krijgt een eigen leven op film en plaat. Toch blijkt afscheid geen definitief slot. Eind 2015 verschijnt nieuwe muziek, in 2016 keert de band terug op het podium en American Dream volgt in 2017. De spanning tussen stoppen en doorgaan past opvallend goed bij het eerdere werk.

American Dream heeft donkere hoeken. How Do You Sleep? bouwt zijn druk langzaam op; Oh Baby is directer en tederder. De band klinkt herkenbaar, maar niet alsof er een oud decor is teruggezet. Tijd en verandering zijn inmiddels nog nadrukkelijker onderdeel van de songs.

Voor een eerste ontmoeting is Sound of Silver een goed begin. Luister daarna naar het debuut om de humor en scherpte te horen, en naar American Dream voor de langere schaduwen. De platen verschillen, maar delen een aandacht voor wat een ritme met een mens kan doen.

LCD Soundsystem maakt muziek voor het moment waarop je tegelijk ergens wilt blijven en verder moet. Juist daarom werken de lange nummers: ze geven je nog even tijd, terwijl de beat al onderweg is.

Bekijk de artiestpagina van LCD SOUNDSYSTEM voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in POST-PUNK en DISCO.