JUNE. (Kanadia)

Bij een band met zoveel geluid verwacht je misschien een titel die net zo nadrukkelijk binnenkomt. Kanadia kiest voor één naam: June. Op hun tweede album staan onrust en tederheid dicht naast elkaar. De muziek kan een hele ruimte vullen, maar de inzet blijft menselijk. Hoe maak je iets van gevoelens die zich lastig laten ordenen?

VAN EEN OEFENRUIMTE NAAR EEN EIGEN WERELD.

De basis voor Kanadia ligt bij James Bettis en toetsenist Melissa Marshall, die vanuit Ilfracombe in Devon naar Oxford trokken. Daar vonden ze in 2015 drummer Tim Lucas en bassist Jack Ashworth. Oxford Music Scene sprak Bettis in 2022 over die eerste jaren: optreden voor een handvol mensen hoorde erbij, evenals zelf contact leggen met andere bands en zalen. Een stevige livesound ontwikkelt zich soms terwijl er nauwelijks publiek is om hem op te vangen.

Het titelloze debuut verscheen in 2019. Tegen de komst van June had Kanadia ook buiten de eigen stad luisteraars gevonden. Volgens de officiële bandbiografie kwamen Wish Away My Time en Feel It Again terecht in Spotify-lijsten als All New Rock en Alternative Noise. Voor een onafhankelijke groep zijn zulke ingangen waardevol: iemand kan zonder voorkennis bij één song binnenkomen en vervolgens ontdekken dat er een heel album achter ligt.

VIER MENSEN IN DEZELFDE SONG.

Voor June groeide het materiaal gezamenlijk in de repetitieruimte. Het debuut was sterker gebaseerd op vroege demo's van Bettis. Met producer Tom Leach werkte de band vervolgens in de Londense studio's SNAP en Pony. Bettis vertelde Nightshift dat Leach geregeld nieuwe texturen voorstelde wanneer de groep zelf dacht dat een nummer al af was. De productie werd zo ook een manier om de songs verder te schrijven.

Elektronica speelt in dat proces een wezenlijke rol. In het interview met Oxford Music Scene noemde Bettis naast zijn liefde voor gitaarbands ook Caribou, Low Island en Thom Yorkes solowerk. Hij wilde dat toetsen vaker een melodische hoofdrol konden overnemen. Dat is een nuttig aanknopingspunt bij het luisteren: probeer de lijnen van Marshall afzonderlijk te volgen. Een toetsenpartij hoeft niet op een solo te lijken om te bepalen waar de muziek naartoe beweegt.

De bezetting uit deze periode is bovendien terug te vinden in de officiële credits van Devoured: Bettis op zang en gitaar, Marshall op toetsen, Lucas op drums en Ashworth op bas. Tom Leach staat daar als producer en mixer vermeld. De song verscheen al in 2021 als single. Het album brengt dus materiaal met een voorgeschiedenis samen, en geeft dat een nieuwe plaats tussen de andere nummers.

DE DRUK STAAT ER METEEN OP.

Feel It Again en My Oh My openen met forse gitaren en nadrukkelijke ritmes. De Franse recensent Les Oreilles Curieuses legde bij de release de nadruk op de druk die de band vanaf het begin opbouwt, en op de manier waarop Bettis' zang zich boven de zware arrangementen verheft. Kanadia wil je onmiddellijk het album in trekken. Er is weinig afstand tussen het eerste gebaar en de schaal waarop de groep denkt.

Toch is een groot arrangement niet hetzelfde als een song die alleen maar hard moet staan. Het interessante zit in de verhouding tussen de onderdelen. Waar blijft de melodie wanneer de gitaar naar voren komt? Wat doet de ritmesectie met de ruimte ertussen? Die vragen helpen om voorbij de eerste indruk van volume te komen. Een band die breed speelt, moet immers ook zorgen dat een luisteraar nog ergens houvast vindt.

EERDER BEGONNEN, ANDERS GEPLAATST.

Vier nummers waren in augustus 2022 al verschenen op de EP Distant Life: Wish Away My Time, Hi/Lo, Where's Your Friends / Wild en June. Javier Rodriguez schreef voor Right Chord Music over de emotionele verschillen tussen die songs. Het verstrijken van de tijd, somberte, de ontregeling van een paniekaanval en het verlies van een dierbare vormden in zijn bespreking vier afzonderlijke ingangen.

Op het album staan die nummers verspreid. Daardoor verandert hun functie. Wat op een EP direct op elkaar reageerde, krijgt hier andere buren. Wish Away My Time volgt op Holes; de titelsong staat bijna helemaal achteraan. Die volgorde maakt ruimte voor een langere spanningsboog. Een eerder verschenen song is daarmee niet automatisch een los toegevoegd hoofdstuk: zijn positie kan bepalen hoe je hem opnieuw hoort.

WAAR INVLOED EN EIGENHEID ELKAAR RAKEN.

Bij muziek uit Oxford ligt de vergelijking met Radiohead snel klaar. Sue Foreman hoorde in haar Nightshift-recensie van June vooral bij Big Nothing een duidelijke verwantschap met The Bends. Ook vond ze de grootsheid van Hi/Lo soms wat nadrukkelijk. Dat is relevante kritiek: de taal van monumentale alternatieve rock heeft herkenbare gebaren, en een nieuwe band moet binnen die taal iets eigens zien te zeggen.

Foreman wees tegelijkertijd op Where's Your Friends / Wild als een sterk voorbeeld van Kanadia's gevoel voor sfeer en geleidelijke opbouw. Haar bespreking zag juist in de combinatie van kracht en intimiteit de waarde van het album. Zo'n lezing laat beide kanten bestaan. Je hoeft de invloeden niet onherkenbaar te maken om te kunnen beoordelen wat een band ermee doet.

DE NAAM DIE ACHTERBLIJFT.

June was de grootmoeder van Bettis. Hij groeide voor een belangrijk deel bij haar op; ze overleed in 2019. De eerste ideeën voor de titelsong stamden uit 2011. In de week van haar overlijden maakte hij het nummer af. Aan Nightshift vertelde hij hoe betekenisvol het was dat die muziek al bestond toen zij nog leefde. De albumtitel werd een eerbetoon aan iemand die zijn muziek altijd had gesteund.

Als voorlaatste nummer krijgt June een bijzondere positie. Het is de naam waaronder je de plaat bent binnengekomen, maar pas laat bereik je de song zelf. Daarna volgt Elysium. De sobere, akoestische afsluiting brengt volgens Foreman dezelfde emotionele inzet als de stevige opening, in een veel kleinere vorm. Het slot vraagt daarmee iets anders van je aandacht dan het begin.

EEN LANDSCHAP IN ROOD.

De hoes toont een rotsachtig landschap onder een diep donkerrode lucht. Lichte wolken hangen laag boven de bergvormen; er staat geen bandportret centraal. Het beeld geeft het album een bijna buitenaardse omgeving. Je kunt er de schaal van de muziek in herkennen: veel hoogte, een scherp contrast en tegelijk een leegte waarin je blik kan blijven hangen. Dat is een lezing van het beeld, geen vastgelegde uitleg van de makers.

De standaard-cd wordt door de band aangeboden in een digipack met artwork en een tekstenboekje. Daarnaast bestaat een deluxe-uitgave op twee transparant rode platen, met bonusmateriaal. Voor dit verhaal houden we de oorspronkelijke reeks van elf nummers aan. Zo blijft de beweging van Feel It Again naar Elysium helder, zonder latere aanvullingen in de albumvolgorde te schuiven.

EEN PLAAT OM DE BAND MEE TE ONTDEKKEN.

Oxford Music Scene prees in zijn albumbespreking de afwisseling in dynamiek en ritme. De recensent hoorde onder het grote geluid meer avontuur dan het etiket stadionrock alleen deed vermoeden. Les Oreilles Curieuses gaf het album een zeven en benadrukte eveneens de emotionele intensiteit. Die reacties maken geen universele klassieker van een onafhankelijke release, maar laten wel zien waar de plaat bij haar verschijnen de aandacht mee trok.

In 2025 volgde The Fire That's Tearing Through Our Home, Kanadia's derde album. June is daardoor ook een schakel geworden in een langer verhaal. Wie de band pas via later werk ontdekt, vindt hier een duidelijke ontmoeting tussen hun grote ambities en hun persoonlijke onderwerpen. Begin bij de opening, maar blijf tot de laatste song. De verandering in schaal is onderdeel van wat deze plaat te vertellen heeft.