JUSTIN TIMBERLAKE.

EERST DE STEMMEN, DAN DE RUIMTE.

Justin Randall Timberlake wordt op 31 januari 1981 geboren in Memphis, Tennessee. Via televisieprogramma’s als The Mickey Mouse Club belandt hij al jong voor een groot publiek. Vervolgens leert hij bij *NSYNC hoe stemmen samen een refrein kunnen dragen. Naast hem staan JC Chasez, Chris Kirkpatrick, Joey Fatone en Lance Bass: vijf persoonlijkheden binnen één strak afgestemde popmachine.

Die groepsjaren hoor je later nog terug. Timberlake denkt vaak in lagen: een hoofdlijn, een antwoordstem, een hoge noot die even boven het geheel uitkomt. Ook wanneer alleen zijn naam op de hoes staat, klinkt de zang zelden alsof er maar één persoon in de kamer is. Hij gebruikt zijn stem als melodie én als ritme.

JUSTIFIED: DE BEAT KRIJGT LUCHT.

In 2002 verschijnt Justified. Voor zijn solodebuut werkt Timberlake onder anderen met The Neptunes, het duo Pharrell Williams en Chad Hugo, en Timbaland. Het resultaat geeft hem een ander soort bewegingsvrijheid. Like I Love You begint met een gitaarfiguur die bijna achteloos klinkt; zodra de drums binnenkomen, krijgt dat kleine gebaar een heel andere betekenis.

Rock Your Body laat horen hoe weinig een effectieve groove soms nodig heeft. Bas, gitaar en percussie wijzen dezelfde kant op, terwijl de hoge zang erboven beweegt. Timberlake hoeft de lege plekken niet allemaal op te vullen. Juist het antwoord tussen instrument en stem maakt het nummer uitnodigend. Cry Me a River kiest een donkerder decor, met gestapelde stemmen die de spanning steeds verder aantrekken.

Op Justified staat zijn muzikale afkomst hoorbaar naast een toenmalige studioklank. De soepele falsetto en het gevoel voor dansmuziek passen bij een oudere soultraditie; de precieze ritmische details houden de plaat stevig in de jaren nul. Wie de samenwerking achter die eerste stap verder wil volgen, kan door naar onze Artist Story over Pharrell Williams.

FUTURESEX/LOVESOUNDS VERANDERT DE VERHOUDINGEN.

Vier jaar later schuift FutureSex/LoveSounds de glanzende buitenkant opzij. Met Timbaland en Danja als belangrijke partners maakt Timberlake een album waarop elektronica soms hard tegen de zang aanschurkt. In SexyBack wordt zijn stem zelf onderdeel van het geluidseffect. Die korrelige, nadrukkelijk bewerkte klank geeft de single een ander karakter dan de luchtige verleider van Rock Your Body.

My Love werkt weer anders. De hoge synthesizerfiguren zorgen voor onrust, terwijl Timberlake daar een verrassend vloeiende melodie doorheen trekt. Het knappe is dat je de kleine verschuivingen kunt missen en het nummer toch onmiddellijk begrijpt. Een goede pophook houdt de deur open; achter die deur gebeurt veel meer.

Luister vooral naar de volledige albumversie van LoveStoned/I Think She Knows. Eerst is er de druk van de dansvloer, daarna verandert het perspectief. De tweede helft krijgt iets zwevends, alsof de ruimte rond dezelfde stem ineens veel groter wordt. Het is precies zo’n overgang waarvoor je een album helemaal laat doorlopen. Op vinyl voelt dat als een beloning voor blijven zitten.

TWEE KEER 20/20.

In 2013 komt The 20/20 Experience in twee afzonderlijke studioalbums naar buiten. Suit & Tie, met JAY-Z, zet een verzorgd silhouet neer, maar daaronder blijven de drums beweeglijk. Mirrors bouwt vanuit een herkenbaar refrein verder aan een lange uitloop. Timberlake behandelt de afronding van een lied hier als een kans om nog een andere emotie te laten horen.

Die lange vormen vragen soms geduld. Dat maakt deze periode interessant: de zanger met de grote singles wil ook de ruimte van een album gebruiken. Niet iedere passage hoeft rechtstreeks naar het volgende refrein te leiden. Een achtergrondstem kan langzaam naar voren schuiven, een ritme kan blijven staan terwijl de rest van het arrangement verandert. De muziek krijgt tijd om aan je oren te wennen.

VAN HOUT NAAR DISCOLICHT.

Man of the Woods uit 2018 brengt ook zijn zuidelijke achtergrond naar voren. Say Something, samen met Chris Stapleton, draait om het verschil tussen twee stemmen: Timberlake’s soepelheid naast Stapletons ruwe rand. De gitaren geven hun uitwisseling een tastbare ondergrond. Elders op dezelfde plaat blijft de elektronische funk nadrukkelijk aanwezig.

Everything I Thought It Was verschijnt in 2024 en verzamelt opnieuw verschillende kanten van zijn geluid. No Angels zoekt de dansvloer op, Selfish houdt het dichter bij de melodie en op Paradise komen de stemmen van *NSYNC weer samen. Dat laatste maakt de afstand tot zijn begin ineens klein. Na alle soloplaten blijkt de klank van die vijf stemmen nog steeds een herkenbaar thuisadres.

Bekijk de artiestpagina van JUSTIN TIMBERLAKE voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in R&B en POP.