Interpol

Interpol klinkt vaak alsof er net iets belangrijks is gebeurd, maar niemand het helemaal wil uitleggen. De gitaren bewegen in korte figuren, de bas houdt de song overeind en Paul Banks zingt met een afstand die de spanning juist groter maakt. Het is muziek waarin de open plekken meetellen. Je hoort een band die weet hoeveel een teruggehouden gebaar kan zeggen.

EEN STAD ALS ACHTERGROND.

De groep ontstaat in 1997 in New York. Daniel Kesslers gitaarspel wordt een belangrijk vertrekpunt, naast Banks' stem en de opvallend zelfstandige bas van Carlos Dengler. Met drummer Sam Fogarino krijgt de bezetting haar herkenbare ritmische vorm. De stad hoeft niet letterlijk in iedere tekst te staan om aanwezig te zijn: er zit beweging, anonimiteit en een zekere nachtelijke onrust in het samenspel.

Turn On the Bright Lights verschijnt in 2002. Untitled opent met herhalende gitaarlijnen die meer een ruimte neerzetten dan een mededeling doen. Obstacle 1 is scherper en ongeduldiger. De bas doet daarin veel meer dan grondtonen volgen: hij kan de melodie naar een andere kant trekken en daarmee de hele song een ander evenwicht geven.

De vaak genoemde verwantschap met postpunk verklaart een deel van de klank, maar niet de aantrekkingskracht van de plaat. Interpol heeft ook een gevoel voor melodie dat onder de strakke buitenkant blijft bewegen. De songs kunnen afstandelijk lijken en toch emotioneel raken, juist omdat ze niet ieder gevoel onderstrepen.

LIJNEN DIE ELKAAR KRUISEN.

Kesslers gitaarpartijen zijn zelden alleen begeleiding. Een klein patroon kan doorlopen terwijl de zang een andere richting kiest. Fogarino houdt dat samenspel bij elkaar met een drumpartij die helder en beweeglijk blijft. De instrumenten hoeven niet allemaal hetzelfde te zeggen om als één band te klinken.

Antics uit 2004 maakt de toegang directer. Evil heeft een baslijn die je meteen kunt volgen; Slow Hands trekt de muziek naar voren met een compacte energie. De songs zijn vaak helder afgebakend, zonder dat de sfeer verdwijnt. Dat is een interessante stap na een debuut dat zo sterk als geheel wordt ervaren.

Our Love to Admire uit 2007 zet het kader verder open. Er komen grotere gebaren en meer kleur in de arrangementen. Het blijft dezelfde band, maar de afstand tot de vroege, kale spanning wordt soms groter. Wie terugluistert, hoort geen eenvoudige lijn van klein naar groot. Interpol wisselt voortdurend tussen concentratie en uitbreiding.

EEN NIEUW EVENWICHT.

De titelloze plaat uit 2010 markeert het einde van Denglers periode bij de band. Zijn vertrek verandert de onderlinge verhoudingen. Dat is hoorbaar, maar het hoeft niet alleen als verlies te worden beluisterd. Op El Pintor uit 2014 neemt Banks ook de bas voor zijn rekening en krijgt de muziek een ander zwaartepunt.

All the Rage Back Home laat horen hoe een rustige opening kan omslaan in een strakke voortgaande beweging. De song bouwt niet op een ingewikkelde verrassing, maar op het verschil tussen twee toestanden. Dat is een terugkerende kracht van Interpol: een kleine verandering in ritme of dichtheid kan veel emotie vrijmaken.

Marauder uit 2018 zet meer korrel op het geluid. De uitvoering voelt soms dichter op de huid, minder keurig omkaderd. The Other Side of Make-Believe uit 2022 zoekt vervolgens vaker de ruimte op. Het is zinvol om die platen naast elkaar te horen: de herkenbare gitaarfiguren blijven, maar hun omgeving verandert.

DE STAD KOMT DICHTERBIJ.

Met This Mirror Weighs a Ton uit 2026 verschijnt het achtste studioalbum, bij Partisan Records. Andrew Wyatt produceert en Dave Fridmann verzorgt de mix. De opnamen vinden plaats in Manhattan. Die concrete plek is een opvallend detail voor een band die al zo lang met New York wordt verbonden.

Het album geeft ook andere rollen ruimte. Kessler neemt zang voor zijn rekening op See Out Loud en Brad Truax, al jaren betrokken bij de liveband, werkt mee aan het schrijven en opnemen. Zulke verschuivingen zijn interessant omdat Interpol zo'n herkenbaar evenwicht heeft. Een andere stem of een ander accent verandert meteen de manier waarop je naar de vertrouwde klank luistert.

De geschiedenis van Interpol hoeft daardoor niet vast te blijven zitten aan de uitstraling van het debuut. Dat album is een sterke ingang, maar de latere platen laten horen wat er gebeurt wanneer dezelfde muzikanten andere hoeveelheden lucht toelaten. Soms staat de bas centraal, soms de gitaar, soms juist een rustiger arrangement.

Voor een eerste route werken Turn On the Bright Lights en Antics goed naast elkaar. Daarna maakt El Pintor duidelijk hoe de band haar eigen verhoudingen opnieuw kon inrichten. Je leert de taal kennen en hoort vervolgens hoe er andere zinnen mee worden gemaakt.

Interpol vraagt zelden om een groot emotioneel gebaar van de luisteraar. De muziek komt eerder naast je staan. Een baslijn blijft hangen, een gitaarfiguur keert terug en ineens heeft die gereserveerde stem toch iets heel persoonlijks gezegd.

Bekijk de artiestpagina van INTERPOL voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in POST-PUNK en INDIE ROCK.