A-HA.

A-ha wordt vaak samengevat in één onverwoestbare melodie, maar achter die hit schuilt een band met gevoel voor weemoed en ruimte. Morten Harkets stem kan een groot refrein dragen zonder de kwetsbaarheid eruit te zingen.

Het interessante aan A-ha zit vaak in het verschil tussen de heldere buitenkant en het gevoel daarachter. Een synthesizer kan een refrein laten schitteren, terwijl de zang iets onzekers bewaart. Op vinyl hoor je die wisseling ook tussen de songs: een grotere productie krijgt een intiemer lied naast zich. Hun albums verdienen daardoor meer aandacht dan alleen de bekende singles.

Wie verder wil luisteren, vindt op Minor Earth, Major Sky een latere, bedachtzame kant. Time And Again biedt juist een route langs de nummers waarmee hun melodische talent bekend werd.

The Eighties laat zien hoe synths een nieuw poplandschap openden. A-ha beweegt daarin tussen synthpop en pop, met liedjes die hun tijd hebben overleefd.

Depeche Mode en New Order kiezen een donkerder weg; Pet Shop Boys koppelen elektronica aan scherpe pop. Via David Bowie en Coldplay hoor je hoe zulke melodieën verder konden reizen.