IDOLS. (Yungblud)

De eerste kennismaking duurt negen minuten en zes seconden. Hello Heaven, Hello bouwt op, verandert van richting en neemt vervolgens opnieuw de tijd. Als opening van Idols maakt het nummer de nieuwe spelregels duidelijk. YUNGBLUD wil zijn muziek laten uitwaaieren. Dominic Harrison, de zanger achter die naam, gebruikt zijn vierde album om te onderzoeken wat er overblijft wanneer hij verwachtingen minder beslissend maakt.

THE RECORD THAT HAD TO WAIT.

De eerste ideeën lagen er al veel eerder. Aan Rolling Stone Australia vertelde Harrison dat hij op 2 januari 2021 begon aan wat uiteindelijk Idols zou worden. Het succes van Weird! had zijn mogelijkheden vergroot, maar bracht ook meer mensen mee die een mening hadden over de volgende stap. Het project schoof opzij. Eerst verscheen in 2022 het titelloze Yungblud.

Dat derde album was succesvol, maar liet hem volgens hetzelfde interview achter met twijfel over zijn artistieke richting. Hij wilde weer iets voelen bij het maken. Zijn eigen festival Bludfest hielp hem in 2024 de relatie met zijn publiek opnieuw te begrijpen. De naam YUNGBLUD kon een gemeenschap vertegenwoordigen waarin ook hij mocht veranderen. Daarna besloot hij Idols af te maken.

Die voorgeschiedenis geeft de plaat spanning. Een artiest met een uitgesproken imago moet zijn nieuwe liedjes laten bestaan naast een beeld dat al stevig is neergezet. Korte, felle uitbarstingen waren een herkenbaar onderdeel van dat beeld. Nu komen daar lange bogen, orkestkleuren en ruimte voor zachtere passages bij. De zanger behoudt zijn intensiteit, maar zoekt verschillende manieren om haar te gebruiken.

BACK TO LEEDS.

De belangrijkste werkplek werd Black Lodge in Leeds, in een voormalig huis van een brouwmeester. Gitarist Adam Warrington beschreef de locatie later in Guitar World. Hij herinnerde zich ook hoe veel van de vervormde gitaarpartijen met een kleine Orange Tiny Terror-versterker en een Marshall-speakerkast waren opgenomen. De grote klank hoefde dus niet uit de grootste apparatuur te komen. Het ging om wat de ploeg met beschikbare instrumenten kon opbouwen.

Matt Schwartz produceerde het album. Met Warrington en multi-instrumentalist Bob Bradley vormde hij rond Harrison een kleine kern, dicht bij diens geboortestad Doncaster. Daartegenover staat een opvallend brede bezetting in de uiteindelijke credits: drummer Ben Sharp, de Brixton Choir en de London Philharmonic Orchestra. Sally Herbert leidde verschillende orkestsessies. Het intieme werkproces kon uitmonden in een geluid dat een veel grotere ruimte oproept.

Die ruimte zit ook in de manier waarop de stem wordt behandeld. Harrison hoeft niet ieder moment met dezelfde felheid naar voren te komen. Een zachtere inzet kan de aanloop zijn naar een brede melodie; een gitaarpartij kan langer doorklinken voordat de volgende tekstregel begint. Het album draagt zijn ambitie in de arrangementen. De liedjes krijgen gelegenheid zich uit te rekken.

NINE MINUTES TO OPEN THE DOOR.

Hello Heaven, Hello ontstond volgens Harrison juist aan het einde van het schrijfproces. In een gesprek met RockUrLife beschreef hij het als de opening die nog ontbrak: een verbinding tussen de vorige fase en de wereld van Idols. De eerste track moest duidelijk maken hoe een luisteraar daar kon aankomen. Dat verklaart waarom de introductie zelf het formaat van een kleine reis heeft.

Het nummer beweegt van een dromerige begroeting naar steviger rock en een akoestischer gedeelte. Strijkers vergroten de horizon. Zo wordt een eerste kennismaking ook een demonstratie van mogelijkheden. Wanneer het refrein niet onmiddellijk het einddoel hoeft te zijn, kunnen overgangen iets vertellen. De lengte vraagt aandacht, maar geeft de veranderingen onderweg hun eigen gewicht.

Lovesick Lullaby brengt daarna een ander tempo in de plaat. De praatzang heeft een springerige directheid, terwijl meerstemmige passages het geluid verbreden. Het nummer laat zien dat de oudere energie niet verdwenen is. Ze krijgt een andere omgeving. De afwisseling met de lange opener voorkomt dat grootsheid hier voortdurend hetzelfde betekent.

LOVE AT YOUR LOWEST.

In Zombie wordt de emotionele inzet het helderst. Aan Wall of Sound legde Harrison uit dat de song draait om de angst of iemand ook blijft wanneer je op je slechtst bent. Hulp vragen wordt moeilijk wanneer je vreest daarvoor verlaten of veroordeeld te worden. De melodie geeft die onzekerheid een ruime vorm, met genoeg herhaling om de vraag te laten doordringen.

De videoclip met Florence Pugh verplaatste dat gevoel naar het leven van een verpleegkundige. De ploeg sprak daarvoor met vertegenwoordigers uit de Britse zorg. Het idee van onvoorwaardelijke zorg kreeg zo een herkenbare dagelijkse omgeving. Dat beeld staat naast het lied en vergroot zijn bereik: de emotie hoeft niet uitsluitend van de zanger te blijven. Een luisteraar kan er een eigen ervaring in herkennen.

Opvallend is hoe zulke grote ballades nabijheid proberen te behouden. Meer volume maakt een gevoel niet vanzelf duidelijker. De kracht van Zombie zit ook in de eenvoud van de onderliggende vraag. De begeleiding kan zich verbreden omdat de kern klein en begrijpelijk blijft. In een album vol rockambitie is dat een belangrijk anker.

CHANGE, GHOSTS AND THE WAY HOME.

Change was volgens Harrison zelfs een mogelijke albumtitel. Hij noemde het bij Wall of Sound toen hem werd gevraagd welk nummer hem tijdens het maken bijzonder raakte. De song past bij de overgang die het hele project doormaakt. Wie verder wil, moet ook erkennen dat een oude versie van zichzelf niet overal meer bij past.

Ghosts maakt de blik vervolgens ruimer. Harrison vertelde bij de release dat het idee tijdens een wandeling langs de Thames groeide: hoeveel mensen waren daar eerder langsgekomen, met hun eigen gedachten en levens? De pianoballade verbindt dat besef van vergankelijkheid met een uitbundiger slot. Daarbij verwees hij naar de musical The King and I. Zo'n onverwachte bron past bij een plaat die haar inspiratie breed zoekt.

War keert terug naar een intiemer conflict. In zijn toelichting aan RockUrLife beschreef Harrison de botsing tussen geliefd willen blijven en erkennen dat je bent veranderd. De titel klinkt groot, maar het strijdtoneel ligt dichtbij. De luisteraar hoeft het leven van een popster niet te delen om die spanning te begrijpen.

THE FIGURE IN THE PHOTOGRAPH.

De oorspronkelijke hoes houdt veel weg. Een zwart-witfoto toont Harrison met zijn lichaam afgewend, zijn armen dicht tegen zich aan en zijn blik omlaag. Linksonder staat klein Idols. In het gesprek met RockUrLife verbond hij dat afwenden aan de titel: antwoorden moesten minder van de bewonderde afbeelding aan de muur komen en meer uit hemzelf. De pose is daarmee onderdeel van het albumidee.

Het beeld levert een interessante spanning op. Wie zich afwendt van idolen, maakt hier zelf opnieuw een herkenbaar artiestenportret. Die dubbelheid geeft de hoes betekenis. De persoon op de foto kan een voorbeeld worden voor iemand anders, terwijl hij probeert zich losser te verhouden tot zijn eigen voorbeelden. Er is bewondering, maar ook behoefte aan bewegingsruimte.

A NEW SCALE.

Idols bereikte de eerste plaats van de Britse albumlijst, YUNGBLUDs derde nummer één daar. Ook de reacties gingen over de nieuwe schaal. Maura Johnston schreef bij Rolling Stone waarderend over de reikwijdte en de ballades, terwijl ze de uitbundigheid van de plaat nadrukkelijk benoemde. De grote gebaren waren een wezenlijk onderdeel van het resultaat, met alle nadruk die daarbij hoort.

In 2026 hoorde Rishi Shah bij NME, terugkijkend op beide delen van het project, een rijpere schrijver in de oorspronkelijke plaat. Hij wees onder meer op de Britse rockinvloeden en de omvang van Zombie. Zulke vergelijkingen zijn begrijpelijk bij muziek die haar inspiratie zichtbaar laat. De interessantere vraag is wat Harrison ermee doet: hij gebruikt bekende vormen om verandering bespreekbaar te maken.

De twaalf nummers uit juni 2025 vormen daarbij een eigen geheel. Idols Pt. II, de korte elfde track, is onderdeel van dat oorspronkelijke album; de later verschenen uitbreiding Idols II is iets anders. Supermoon sluit deze eerste uitgave af. Na alle beweging heeft de plaat een bestemming bereikt, ook wanneer de grotere zoektocht daarna verdergaat.