ARTIST STORY
THE MACCABEES.
Ze begonnen met nerveuze gitaren en eindigden met een nummer-éénalbum. Daarna kozen ze voor stilte — tot de band opnieuw begon te ademen.
IMAGE CREDIT: The Maccabees performing at Optimus Alive in Lisbon, 15 July 2012. Photo: Bene Riobó via Wikimedia Commons. Licensed under CC BY-SA 4.0. Responsively cropped for display by SJELF.
Klikken laadt de Spotify-player. Spotify bepaalt wat je kunt afspelen.
Open in Spotify ↗The Maccabees maakten muziek alsof groei hoorbaar moest blijven. Op hun eerste plaat struikelden gitaren enthousiast over elkaar heen; acht jaar later klonk dezelfde band breed, donker en precies genoeg om de Britse albumlijst aan te voeren. Hun verhaal draait niet alleen om vier steeds betere albums. Het gaat ook over vriendschap, twijfel en de zeldzame moed om op het hoogtepunt te stoppen — en pas terug te keren toen samenspelen weer als een keuze voelde.
Wil je deze muziek ook op vinyl beluisteren? Bekijk Marks To Prove It van Maccabees op vinyl bij SJELF. Op de artiestpagina van Maccabees vind je de platen en andere ingangen om verder te luisteren.
FIVE FRIENDS, NO GRAND PLAN
The Maccabees ontstonden in 2004 in Londen rond zanger Orlando Weeks, gitaristen Felix en Hugo White en bassist Rupert Jarvis. Drummer Sam Doyle maakte later de bekende bezetting compleet. De groepsnaam klonk plechtig, maar kwam niet voort uit geloof of een zorgvuldig bedacht manifest. Ze bladerden door boeken, waaronder de Bijbel, tot een woord bleef hangen.
Hun muziek was aanvankelijk al even weinig berekend. In het Londen van het midden van de jaren nul stond een nieuwe generatie gitaarbands klaar, maar The Maccabees klonken nooit als jongens die hun plaats in een beweging probeerden veilig te stellen. Weeks zong met een lichte breekbaarheid, terwijl twee gitaren korte lijnen om elkaar heen trokken. De nummers waren gejaagd, speels en opvallend alledaags.
COLOUR IT IN
Debuutalbum Colour It In verscheen in 2007 en ving die eerste energie zonder haar netjes op te ruimen. First Love, About Your Dress en Precious Time draaiden om relaties, herinneringen en kleine momenten die plotseling groter werden dan verwacht. De band kon hoekig klinken, maar nooit afstandelijk. Zelfs de nerveusste gitaarpartij droeg iets zachts.
Het beste voorbeeld was Latchmere. Geen romantische stad, geen nachtclub en geen mythische plek, maar het golfslagbad van het Latchmere Leisure Centre in Battersea leverde het onderwerp. In handen van The Maccabees werd een jeugdherinnering een uitbundig indieanthem. Daar lag hun eerste kracht: betekenis vinden in details waar anderen zo voorbij zouden lopen.
A WIDER WALL
Met Wall of Arms uit 2009 werd het beeld groter. Producer Markus Dravs hielp de band ruimte maken voor piano, koperblazers en zwaardere dynamiek. Love You Better behield de directe melodie van het debuut, maar No Kind Words liet een donkerder kant horen: ingehouden, dreigend en gebouwd op een riff die geen haast nodig had om spanning te creëren.
Die groei voelde niet als een stijlbreuk. The Maccabees leerden vooral beter luisteren naar wat hun nummers nodig hadden. Waar Colour It In vaak vooruit rende, durfde Wall of Arms stil te staan. De ruimtes tussen de instrumenten werden belangrijker. Weeks hoefde zijn stem niet groter te maken; de band bouwde er een groter landschap omheen.
GIVEN TO THE WILD
Op Given to the Wild uit 2012 kwam alles samen. De gitaren bleven herkenbaar, maar verschenen nu tussen ambient lagen, pulserende ritmes en melodieën die langzaam openvouwden. Het album klonk minder als een verzameling losse singles en meer als een reis met een eigen klimaat.
Pelican gaf die ambitie snelheid. Het nummer stormde vooruit, terwijl de tekst keek naar ouder worden en de beperkte tijd die mensen samen krijgen. Aan de andere kant stond Grew Up at Midnight, een bijna gewichtloze afsluiting waarin vriendschap en afstand zonder groot gebaar binnenkwamen. Given to the Wild bereikte nummer vier in het Verenigd Koninkrijk en werd genomineerd voor de Mercury Prize. De band was niet langer alleen een geliefde indienaam. Ze had een eigen schaal gevonden.
THE CITY IN THE RECORD
Voor het vierde album trokken The Maccabees zich terug in hun eigen studio in Elephant and Castle. Het gebied veranderde snel en de band legde niet simpelweg de gebouwen vast, maar de druk, onrust en beweging van de plek. Marks to Prove It uit 2015 klinkt daardoor stedelijk: dicht op elkaar, soms schurend en toch vol licht.
De titelsong opent gespannen en direct, terwijl Something Like Happiness naar een bijna bevrijdend refrein groeit. Het album liet een groep horen die haar tegenstellingen niet meer hoefde op te lossen. Intimiteit en omvang, nervositeit en controle, schoonheid en verval konden naast elkaar bestaan. De plaat werd hun eerste nummer één in de Britse albumlijst.
“After 14 years as a band we have decided to call it a day.”
LEAVING AT THE TOP
Juist na dat succes volgde geen haastige opvolger. In 2016 kondigde de band aan te stoppen. Er was geen openbaar drama nodig om het besluit gewicht te geven. Na veertien jaar voelden de leden dat de gezamenlijke richting niet meer vanzelfsprekend was. Ze kozen ervoor de band niet uit gewoonte voort te zetten.
In 2017 namen The Maccabees afscheid met een reeks optredens. Het maakte hun catalogus ongewoon overzichtelijk: vier studioalbums, zonder zwakke late periode of poging om een eerdere formule eindeloos te herhalen. Ieder album documenteerde een andere fase, maar de ontwikkeling ertussen bleef hoorbaar.
THE RETURN
Zeven jaar later verscheen het logo opnieuw en volgde de bevestiging van een reünie. In 2025 stonden The Maccabees weer samen op het podium, onder meer op Glastonbury en als headliner van All Points East. Wat aanvankelijk als een afgebakende terugkeer kon voelen, kreeg een vervolg met nieuwe optredens in 2026.
Of daar nieuwe muziek uit voortkomt, staat niet vast. Dat past bij de band. Hun beste werk ontstond nooit omdat een volgende stap commercieel logisch was, maar omdat vijf mensen samen een vorm vonden die ze afzonderlijk niet konden maken. De terugkeer hoeft het eerdere einde niet ongedaan te maken. Ze bewijst vooral dat een eerlijk afscheid en een oprechte hereniging naast elkaar kunnen bestaan.
THE FACTS
London
2015
ESSENTIAL DISCOGRAPHY
Vier studioalbums waarin nerveuze indie rock steeds ruimer, donkerder en zelfverzekerder werd.
- 01 Colour It In 2007
- 02 Wall of Arms 2009
- 03 Given to the Wild 2012
- 04 Marks to Prove It 2015
FAQ
Waar kwamen The Maccabees vandaan?
The Maccabees waren een Britse indierockband die in Londen ontstond. De groep bouwde vanaf het midden van de jaren nul een eigen publiek op met hoekige gitaren, melodieuze refreinen en de karakteristieke stem van Orlando Weeks.
Wie waren de leden van The Maccabees?
De kern bestond uit Orlando Weeks, de broers Felix en Hugo White, Rupert Jarvis en Sam Doyle. Die bezetting is te horen op de albums waarmee de band zich ontwikkelde van springerige indie tot een ruimere, meer atmosferische sound.
Wat zijn de bekendste nummers van The Maccabees?
“First Love”, “Toothpaste Kisses”, “Love You Better” en “Something Like Happiness” zijn goede toegangsnummers. Ze laten de ontwikkeling horen van de vroege, nerveuze gitaarpop naar een volwassener en gelaagder geluid.
Welk album van The Maccabees moet ik luisteren?
Given to the Wild uit 2012 is een sterk startpunt voor de brede, sfeervolle kant van de band. Het latere Marks to Prove It uit 2015 is rauwer en directer en werd hun laatste studioalbum voor het uiteengaan.
Is Marks to Prove It op vinyl verkrijgbaar?
Ja, Marks to Prove It is opnieuw op vinyl uitgebracht als jubileumeditie, onder meer op 2LP en als zoetrope-vinyl. Ook Given to the Wild en Colour It In zijn in de officiële winkel als vinyluitgaven opgenomen.
They grew louder by learning when to leave space.
The Maccabees maakten vier albums die niet hetzelfde klinken, maar wel duidelijk bij elkaar horen. Iedere plaat hield iets van de eerdere versie vast en durfde tegelijk verder te bewegen. Hun terugkeer voelt daarom niet als een poging het verleden opnieuw te verkopen. Het is het volgende bewijs dat de beste bands niet alleen weten hoe ze samen moeten spelen, maar ook wanneer ze moeten stoppen — en waarom ze opnieuw willen beginnen.
