THE KILLERS.

‘Mr. Brightside’ blijft maar vooruitgaan. De gitaar herhaalt zijn nerveuze patroon, de drums houden de druk erop en Brandon Flowers klinkt alsof één gedachte zich niet meer laat stoppen. The Killers maken van die onrust een refrein dat een hele zaal kan dragen. Hun muziek leeft vaak op die grens: persoonlijke twijfel krijgt een groot decor, met synthesizers, gitaren en een zanger die het gebaar volledig durft af te maken.

LAS VEGAS MET EEN BLIK OP ENGELAND.

The Killers begint in Las Vegas in 2001, wanneer Brandon Flowers en gitarist Dave Keuning elkaar vinden. Met bassist Mark Stoermer en drummer Ronnie Vannucci Jr. ontstaat het klassieke kwartet. Hun vroege muziek draagt duidelijk de liefde voor Britse pop en new wave, maar de uitvoering heeft ook iets van de stad waar ze samenkomen. Er mag licht zijn, drama en een zekere overdaad. De band wil een liedje niet alleen spelen, maar ook laten verschijnen.

Dat maakt de combinatie meteen interessant. Synthesizers geven de nummers een heldere, soms koele rand; de ritmesectie houdt ze lichamelijk. Keunings gitaarpartijen kunnen herhalen zonder achtergrond te worden, omdat hun klank en accent telkens spanning vasthouden. Flowers zingt daar geen kalm commentaar overheen. Zijn stem zoekt de melodie met nadruk en ambitie. Een klein verhaal kan daardoor al snel klinken alsof er veel meer op het spel staat dan de paar minuten die het nummer duurt.

HOT FUSS HEEFT EEN EIGEN NACHT.

Hot Fuss verschijnt in 2004. ‘Jenny Was a Friend of Mine’ opent met een baslijn die meteen een richting bepaalt. ‘Somebody Told Me’ zet gitaren en synthesizers in een strakke, dansbare verhouding. ‘Mr. Brightside’ maakt jaloezie en verbeelding bijna tastbaar door zijn voortdurende aandrijving. Het album heeft glans, maar voelt niet zorgeloos. Onder de nette lijnen zitten personages die iets willen, iets vrezen of zichzelf niet helemaal in de hand hebben.

‘All These Things That I've Done’ kiest een andere schaal. De opbouw krijgt iets gemeenschappelijks, alsof een persoonlijke worsteling langzaam door meer stemmen wordt overgenomen. Dat vermogen zal belangrijk blijven voor The Killers. De band kan een nummer zo laten groeien dat meezingen niet alleen een reactie op een bekende melodie wordt. Het voelt als deelnemen aan dezelfde beweging. De songs hoeven daarvoor niet eenvoudig blij te zijn; verlangen en twijfel leveren minstens zoveel energie.

SAM'S TOWN KIJKT VERDER DAN DE DANSVLOER.

Met Sam's Town uit 2006 schuift het perspectief op. Het Amerikaanse landschap en een bredere rocktraditie krijgen meer ruimte naast de Britse invloeden. ‘When You Were Young’ zet zijn gitaarwerk stevig neer; ‘Read My Mind’ verbindt een open melodie met een gevoel van ontsnappen. Flowers schrijft en zingt met een grotere horizon. Waar Hot Fuss geregeld een afgesloten nachtclub lijkt, gaan hier de deuren naar buiten open.

Dat verschil betekent niet dat de band zijn eerste taal vergeet. De synthesizers blijven onderdeel van het geheel en de refreinen houden hun directe vorm. De muziek zoekt alleen andere verhoudingen tussen glans en grond. Ronnie Vannucci Jr. kan een nummer breed laten ademen zonder de vaart te verliezen. Daardoor hoeft de ambitie niet uitsluitend uit extra lagen te komen. Een goed geplaatste drumslag of een gitaarpartij die ruimte laat, kan het beeld net zo goed vergroten.

VAN HUMAN NAAR EEN ANDER SOORT ZELFBEELD.

Day & Age uit 2008 brengt de dansbare kant opnieuw nadrukkelijk in beeld. ‘Human’ heeft een gelijkmatige elektronische puls en een melodie die boven het ritme blijft zweven. ‘Spaceman’ kiest voor meer uitbundige beweging. Toch kan de plaat ook gedragen klinken, zoals in ‘A Dustland Fairytale’. De band gebruikt popvormen om verschillende scènes te bouwen, niet om ieder liedje dezelfde emotionele uitkomst te geven.

Op Battle Born uit 2012 krijgt de grote Amerikaanse rockvorm opnieuw veel ruimte. ‘Runaways’ heeft de aandrijving van een nummer dat vooruit wil terwijl het verhaal blijft terugkijken. Wonderful Wonderful uit 2017 legt vervolgens meer nadruk op de spanning tussen uitstraling en kwetsbaarheid. ‘The Man’ speelt met zelfverzekerdheid en een strak ritmisch uiterlijk; ‘Rut’ laat een veel kwetsbaarder register horen. Die twee kanten maken de plaat rijker dan een ononderbroken demonstratie van bravoure zou zijn.

DE HORIZON EN HET KLEINE STADJE.

Imploding the Mirage verschijnt in 2020 en heeft vaak een open, opwaartse beweging. ‘Caution’ en ‘My Own Soul's Warning’ gebruiken hun opbouw om het blikveld groter te maken. De band werkt in deze periode niet bij iedere opname met exact dezelfde bezetting. Flowers en Vannucci blijven belangrijke constante krachten, terwijl andere leden en gasten per project verschillende rollen hebben. Het resultaat blijft herkenbaar door de manier waarop stem, ritme en melodie gezamenlijk naar een ontlading zoeken.

Dan volgt in 2021 Pressure Machine. De onderbroken tourcyclus tijdens de pandemie geeft ruimte aan een stillere plaat, gebaseerd op Flowers' herinneringen aan Nephi in Utah. Kleine levens en plaatselijke verhalen komen op de voorgrond. In de volledige albumversie zijn ook stemmen van bewoners te horen. ‘Quiet Town’ en ‘West Hills’ zetten geen zorgeloze ansichtkaart neer. De muziek laat schoonheid, druk en verdriet in dezelfde omgeving bestaan.

Dat is een overtuigende verbreding van het bandverhaal. The Killers hoeft niet altijd de grootste versie van zichzelf op te roepen om herkenbaar te blijven. De aandacht voor verlangen en onzekerheid is er nog, maar wordt minder door het gebaar van de zanger gedragen en meer door de mensen in de liedjes. Phoebe Bridgers voegt in ‘Runaway Horses’ een extra stem toe zonder de intimiteit te doorbreken. De plaat vraagt om luisteren naar details die in een festivalrefrein gemakkelijker zouden verdwijnen.

De compilatie Rebel Diamonds uit 2023 en de single ‘Bright Lights’ uit 2024 laten weer andere verbindingen met hun geschiedenis horen. Flowers' Thrasher uit 2026 is een soloplaat. Geen van deze uitgaven vormt een achtste Killers-studioalbum. Wie de band op vinyl wil volgen, kan daarom beginnen bij de zeven oorspronkelijke albums hieronder en de zijpaden daarna een eigen plaats geven.

ONE THING YOU DIDN'T KNOW.

De naam The Killers komt uit de videoclip van ‘Crystal’ van New Order. Daar speelt een fictieve band met die naam. Mark Stoermer vertelde in een vroeg interview hoe de groep het idee daar oppikte. Hun bandnaam is dus zelf al een kleine verwijzing naar de Britse muziek die in het vroege geluid zo duidelijk doorklinkt.

Bekijk de artiestpagina van Killers voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in POP en ROCK.