THE CURE.

The Cure wordt vaak omschreven als donker. Dat is begrijpelijk, maar onvolledig. Weinig bands konden wanhoop zo groot laten klinken en vervolgens een popsong schrijven die de hele kamer liet glimlachen. Precies in die tegenstelling bouwde Robert Smith een van de meest herkenbare werelden uit de moderne muziek.

Van het verhaal naar de draaitafel: bekijk Three Imaginary Boys van Cure op vinyl. Op de artiestpagina van Cure vind je de platen en andere ingangen om verder te luisteren.

OUT OF CRAWLEY

De geschiedenis van The Cure begon in Crawley, een plaats ten zuiden van Londen. Rond Robert Smith, Lol Tolhurst en Michael Dempsey ontstond een band die aanvankelijk onder verschillende namen speelde. In 1978 bleef The Cure over: kort, open en moeilijk vast te pinnen.

Het debuut Three Imaginary Boys verscheen in 1979. De songs waren hoekig, sober en direct. De band hoorde bij de nieuwe postpunkgeneratie, maar Smith klonk anders dan de afstandelijke stemmen om hem heen. Zijn zang was onzeker, menselijk en soms bijna kinderlijk verwonderd.

Boys Don’t Cry liet vroeg horen wat later essentieel zou worden. Onder de eenvoudige gitaarmelodie zat een verhaal over trots, kwetsbaarheid en emoties die niet uitgesproken mogen worden. The Cure kon een licht klinkende song gebruiken om iets veel pijnlijkers te vertellen.

THE DARKNESS DEEPENS

Met Seventeen Seconds, Faith en Pornography werd het geluid steeds donkerder. De instrumenten kregen meer ruimte, de bas werd een leidende stem en de drums klonken als stappen door een lege ruimte.

Op A Forest leek de band niet naar een refrein toe te werken, maar steeds dieper een landschap in te lopen. Herhaling werd spanning. Stilte werd onderdeel van het ritme. Het nummer bewees dat The Cure geen grote gebaren nodig had om iets beklemmends op te bouwen.

Pornography uit 1982 dreef die benadering naar een uiterste. Het album klonk zwaar, claustrofobisch en uitgeput. De interne spanningen liepen op en de bezetting viel na de bijbehorende tour grotendeels uiteen. Het had het einde van de band kunnen zijn.

POP WITHOUT THE ESCAPE

Robert Smith koos daarna niet voor een herhaling van die duisternis. Met nummers als Let’s Go to Bed, The Walk en The Lovecats draaide hij bijna demonstratief richting kleur, ritme en pop.

Het was geen afscheid van de eerdere identiteit. The Cure liet juist zien dat donker en licht geen tegenpolen hoefden te zijn. Dezelfde stem die op Faith bijna leek te verdwijnen, kon plotseling speels, romantisch en onweerstaanbaar klinken.

The Head on the Door bracht die verschillende kanten in 1985 overtuigend samen. In Between Days en Close to Me waren toegankelijk, maar behielden de nerveuze energie en emotionele twijfel die The Cure herkenbaar maakten.

DISINTEGRATION

Na het internationale succes van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me had Robert Smith een toegankelijke opvolger kunnen maken. In plaats daarvan keerde hij terug naar lange composities, trage opbouw en een bijna overweldigende hoeveelheid geluid.

Disintegration verscheen in 1989 en werd het emotionele middelpunt van de carrière van The Cure. Openingsnummer Plainsong begint met klokken en synthesizers die als een weersysteem over de luisteraar heen trekken. Daarna verschijnen Pictures of You, Lovesong, Lullaby en de titeltrack: songs over herinnering, angst, toewijding en verlies.

De muziek klinkt groots, maar de emoties blijven persoonlijk. Smith zingt niet als een onbereikbare rockster. Hij klinkt als iemand die midden in zijn eigen herinneringen staat en probeert te begrijpen waarom ze niet verdwijnen.

AN ICON WITHOUT A POSE

Het uiterlijk van Robert Smith werd ondertussen net zo herkenbaar als de muziek: zwart haar, bleke huid, donkere ogen en uitgelopen lippenstift. Toch voelde het nooit als een zorgvuldig ontworpen rockpersonage.

Zijn voorkomen gaf een ander soort frontman ruimte. Smith hoefde niet sterk, glad of traditioneel mannelijk te zijn. Hij kon romantisch, theatraal, onzeker en vreemd zijn zonder die eigenschappen te verbergen.

Daarmee werd hij belangrijk voor luisteraars die zichzelf niet herkenden in de gebruikelijke rockheld. The Cure bood geen simpele ontsnapping aan verdriet. De band liet horen dat verdriet ook schoonheid, gemeenschap en zelfs kracht kon bevatten.

WISH AND THE WORLD OUTSIDE

Met Wish uit 1992 bereikte The Cure opnieuw een enorm publiek. Friday I’m in Love werd een van hun bekendste nummers, maar stond op hetzelfde album als het uitgestrekte en emotioneel zware From the Edge of the Deep Green Sea.

Die combinatie typeert de band. Een luchtige single maakte de donkere albums niet minder geloofwaardig. Een somber meesterwerk maakte de popsongs niet oppervlakkig. Beide kanten kwamen voort uit dezelfde obsessie met gevoel.

Bezettingen veranderden, stijlen verschoven en lange periodes van stilte volgden. Robert Smith bleef de constante factor, met bassist Simon Gallup als belangrijkste muzikale tegengewicht gedurende een groot deel van de geschiedenis.

SONGS OF A LOST WORLD

Na 4:13 Dream uit 2008 bleef een nieuw studioalbum zestien jaar uit. De band bleef optreden, maar nieuw materiaal leek lange tijd te bestaan zonder definitieve vorm.

In 2024 verscheen uiteindelijk Songs of a Lost World. Het album probeerde niet jonger, sneller of actueler te klinken. De lange composities, zware gitaren en langzaam bewegende synthesizers sloten aan bij de meest monumentale kant van The Cure.

Robert Smith schreef openlijk over sterfelijkheid, ouder worden en het verlies van mensen die hem dierbaar waren. Daardoor klonk de plaat niet als een terugkeer naar een oude formule. Dezelfde muzikale taal had door de verstreken tijd een nieuwe betekenis gekregen.

In 2026 ontving The Cure voor het eerst Grammy Awards, voor het album en het nummer Alone. Meer dan vier decennia na het debuut werd de band niet alleen geëerd voor wat hij ooit betekende, maar voor muziek die nog altijd noodzakelijk klonk.

WHY IT MATTERS

The Cure hielp postpunk veranderen in iets dat tegelijk intiem, monumentaal en populair kon zijn. Hun invloed loopt door gothic rock, alternatieve muziek, shoegaze, emo en moderne pop, maar geen van die labels kan de band volledig bevatten.

De belangrijkste erfenis zit misschien in de emotionele vrijheid. Robert Smith bewees dat kwetsbaarheid geen tegenstelling van kracht is en dat een popmelodie donkere gevoelens niet hoeft te verbergen.

The Cure maakte muziek voor mensen die zich alleen voelden, maar liet die eenzaamheid door miljoenen mensen tegelijk meezingen.