Suede

Suede maakt het alledaagse groter zonder de rafels weg te poetsen. Een straat, een kamer of een onhandig verlangen kan in Brett Andersons stem een hele wereld worden. De gitaren bewegen mee: soms sierlijk, soms fel, altijd met de mogelijkheid om een gewone regel naar iets dramatisch te trekken. Die combinatie geeft de band een eigen plaats in de Britse pop.

VERLANGEN IN EEN KLEINE RUIMTE.

Suede ontstaat in 1989 in Londen. Anderson en bassist Mat Osman vormen een belangrijk beginpunt; gitarist Bernard Butler en drummer Simon Gilbert helpen de eerste herkenbare bezetting vorm te geven. De muziek heeft iets uitgesproken theatraals, maar de situaties in de songs blijven dichtbij. Juist dat verschil tussen groot gebaar en klein bestaan zorgt voor spanning.

Het debuut Suede verschijnt in 1993. The Drowners en Animal Nitrate laten horen hoe Butler een song kan laten kronkelen zonder de melodie kwijt te raken. Anderson zingt niet keurig boven de band: hij trekt woorden uit, duwt tegen de instrumenten aan en laat zijn stem soms bijna breken. Het klinkt zelfbewust en kwetsbaar tegelijk.

De plaat wint de Mercury Prize. Toch vertelt die erkenning minder dan de songs zelf over wat Suede bijzonder maakt. De band kan een refrein maken dat direct blijft hangen en het tegelijk vullen met ongemak. Er is glamour, maar geen veilige afstand tot de mensen die zich daarin proberen staande te houden.

DOG MAN STAR KIJKT VERDER.

Dog Man Star uit 1994 vergroot het bereik. De arrangementen nemen meer ruimte, de songs kunnen langer blijven hangen in een stemming en de spanning tussen stem en gitaar wordt nog sterker. The Wild Ones heeft een weidsheid die niet alleen uit volume komt. De melodie lijkt verder te willen dan de plek waar zij begint.

Het is ook de laatste studioplaat met Butler. Dat gegeven hoeft niet elke luisterbeurt te bepalen, maar je hoort hoe uitgesproken zijn muzikale persoonlijkheid is. Hij kan een regel beantwoorden met een gitaarpartij die bijna een tweede stem wordt. De plaat dankt een deel van haar aantrekkingskracht aan die voortdurende beweging tussen twee sterke ideeën.

Richard Oakes neemt de gitaar over en Neil Codling voegt toetsen en een nieuwe bijdrage aan het schrijven toe. Coming Up uit 1996 kiest een directere vorm. Trash, Beautiful Ones en Saturday Night komen sneller tot hun kern. Het drama blijft, maar de songs hebben een andere helderheid. Suede vindt een nieuwe manier om herkenbaar te blijven.

DE KLEUR VERANDERT.

Head Music uit 1999 laat meer elektronische kleur toe. A New Morning volgt in 2002, waarna de eerste periode van de band eindigt. Dat verloop maakt de vroege discografie niet tot één rechte lijn. Er zijn platen die onmiddellijk hun plaats vinden en platen die interessanter worden wanneer je ze naast de rest hoort.

De terugkeer levert met Bloodsports in 2013 weer een nieuw studioalbum op. De band klinkt niet alsof zij alleen de oude houding heeft teruggevonden. De songs hebben een ander gewicht gekregen. Verlangen en onzekerheid zijn nog aanwezig, maar ze worden gezongen door mensen die inmiddels meer tijd achter zich hebben.

Night Thoughts uit 2016 werkt sterk als geheel. De overgangen en terugkerende sfeer nodigen uit om de plaat te laten doorlopen. The Blue Hour uit 2018 zoekt een donkerder, ruimtelijker omgeving. Suede kan nog steeds een onmiddellijk refrein schrijven, maar gebruikt het album ook om spanning over een langere afstand vast te houden.

EEN BAND DIE BLIJFT BEWEGEN.

Autofiction uit 2022 zet de uitvoering nadrukkelijk naar voren. De gitaren staan dichtbij, de ritmes duwen en Andersons stem klinkt alsof de songs zich in de kamer afspelen. Het is een manier om de muziek opnieuw lichamelijk te maken. De band hoeft haar geschiedenis niet te verbergen om met nieuwe energie te spelen.

Antidepressants verschijnt in 2025 als tiende studioalbum. Ed Buller, die al aan het vroege werk meewerkte, produceert. De plaat bouwt voort op het gevoel van een spelende band en zoekt tegelijk scherpere, onrustigere contouren. De titel klinkt als een belofte van verlichting, terwijl de songs ruimte houden voor spanning.

Dat is misschien de meest constante eigenschap van Suede. De muziek wil nabijheid zonder te doen alsof nabijheid eenvoudig is. Andersons personages kunnen naar elkaar verlangen en elkaar toch niet bereiken. Een uitbundig refrein hoeft dat probleem niet op te lossen; het kan ook de plek zijn waar je het even met anderen deelt.

Wie begint bij Coming Up krijgt de melodische slagkracht meteen mee. Dog Man Star laat horen hoe ver de band diezelfde gevoeligheid kan uitrekken. Daarna maakt Autofiction duidelijk dat het verhaal niet bij de jaren negentig ophoudt. De klank verandert, maar de behoefte om het gewone leven net iets groter te zingen blijft.

Suede heeft geen keurig afgebakende afstand tot zijn eigen drama. De songs mogen over de rand gaan, zolang er een mens in te herkennen blijft. Daardoor kan een uitgerekte lettergreep of een omhoog schietende gitaarlijn onverwacht dichtbij komen.

Bekijk de artiestpagina van Suede voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in BRITPOP.