Simply Red

Een Simply Red-nummer herken je vaak voordat je de titel weet. Mick Hucknall schuift een klinker naar voren, houdt een noot langer vast dan verwacht en trekt zich dan terug achter de maat. Het lijkt moeiteloos. Toch zit in dat soepele oppervlak altijd spanning: tussen controle en overgave, tussen een dansbare begeleiding en een stem die iets probeert vast te houden.

MANCHESTER ONDER DE SOUL.

Simply Red ontstond in Manchester in 1985. Hucknall had daarvoor in The Frantic Elevators gezongen. Die voorgeschiedenis helpt om de band anders te horen dan alleen als leverancier van gladde radiohits. Onder de verzorgde arrangementen zit iemand die urgentie kent, maar niet langer ieder gevoel met volume hoeft over te brengen.

Het debuut Picture Book bracht eigen nummers en interpretaties bij elkaar. De keuze voor Money’s Too Tight (To Mention), oorspronkelijk van The Valentine Brothers, gaf de groep meteen een sociale ondertoon. Een economische werkelijkheid kon net zo goed in een soulplaat thuishoren als een liefdesverklaring. Hucknalls zang maakte het verhaal tastbaar zonder er een redevoering van te maken.

EEN STEM DIE IETS ACHTERHOUDT.

Holding Back the Years werd het beslissende nummer. De kracht zit niet alleen in het hoge register, maar in het uitstel. De melodie cirkelt, de begeleiding laat ruimte en de stem lijkt steeds opnieuw te besluiten hoeveel zij prijsgeeft. Wanneer het refrein komt, voelt de herhaling als een gedachte die niet tot rust wil komen.

Dat is een andere vorm van virtuositeit dan zoveel mogelijk noten zingen. Hucknall kan een melodie versieren, maar kiest hier voor herkenbaarheid. De luisteraar krijgt de tijd om een eigen herinnering aan het nummer vast te maken. Zo wordt een persoonlijke compositie iets dat mensen naar hun eigen leven meenemen.

Men and Women en A New Flame verbreedden het geluid. Bij If You Don’t Know Me by Now draaide het opnieuw om interpretatie. Het lied bestond al, maar een andere frasering kan de verhouding tussen de woorden veranderen. Hucknall maakt van een bekende melodie een gesprek waarin vermoeidheid en hoop naast elkaar blijven staan.

STARS EN DE KUNST VAN HET EVENWICHT.

Met Stars uit 1991 kwam de band tot een bijzonder helder evenwicht. De ritmes zijn toegankelijk, de arrangementen verzorgd en de melodieën direct. Toch worden de nummers niet uitsluitend gedragen door hun productie. Onder het titelnummer zit een verlangen dat ook zonder die glans overeind blijft.

Something Got Me Started laat een andere motor draaien. De stem beweegt in en om de groove, terwijl bas en toetsen het nummer vooruitduwen. Het plezier zit in de kleine verschuivingen. Een accent dat iets later valt, een blazerspartij die even antwoord geeft: zulke details voorkomen dat soepel hetzelfde wordt als vlak.

De plaat is een goede plek om te horen waarom Simply Red een bandnaam bleef. Hucknall is het middelpunt, maar de begeleiding is geen neutraal decor. De sax, gitaar en ritmesectie bepalen hoeveel ruimte een zin krijgt. Muzikanten als Ian Kirkham en Kenji Suzuki gaven die wereld door de jaren heen mede vorm, ook wanneer de bezetting veranderde.

DE CLUB KOMT DICHTERBIJ.

Op Life uit 1995 werd de dansvloer nadrukkelijker. Fairground maakt van herhaling een aanhoudende beweging. De stem hoeft niet steeds de weg te wijzen; het ritme kan het verhaal dragen. Daarna onderzochten Blue en Love and the Russian Winter andere verhoudingen tussen elektronica, soul en pop.

Wie alleen de ballads kent, mist daardoor een flink deel van het karakter. Simply Red kan ingetogen zijn, maar ook strak en lichamelijk. De betere nummers laten die kanten met elkaar praten. De soepelheid wordt interessant wanneer er onder het oppervlak iets schuurt of wanneer een refrein plotseling lucht krijgt.

EEN EIGEN HUIS.

Met Home koos Hucknall in 2003 voor uitbrengen via zijn eigen label. Het album bevat onder meer Sunrise, dat herkenbaar materiaal uit Hall & Oates’ I Can’t Go for That in een nieuw nummer verwerkt. Het is een passende beweging voor een groep die altijd met het verleden van de soul heeft gesproken: lenen wordt interessant wanneer er een eigen stem tegenover staat.

Simplified kijkt naar bestaande liedjes door een ander arrangement, terwijl Stay weer vooruitgaat. Na een afscheid volgde in 2015 Big Love. Later kwamen Blue Eyed Soul en Time. Die titels maken duidelijk dat de geschiedenis niet bij de grote successen uit de jaren negentig ophield.

LUISTER VOORBIJ HET BEKENDE REFREIN.

De catalogus werkt goed wanneer je niet alleen op herkenning luistert. Volg eens de bas in plaats van de zang, of hoor hoe een saxpartij een open plek benut. Daarna krijgt Hucknalls stem vanzelf een andere verhouding tot de rest. De muziek wordt minder een frontman met begeleiding en meer een samenspel van adem, timing en klank.

Met Recollections uit 2025 neemt de band veertig bestaande songs opnieuw op. Het is dus geen compilatie van oude opnamen, maar een nieuwe blik op het eigen repertoire. De route van Picture Book naar Time laat de ontwikkeling horen; Recollections keert daarna naar die geschiedenis terug. De herkenbare stem blijft in verschillende muzikale kamers leven.

Bekijk de artiestpagina van Simply Red voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.

Lees verder in SOUL en R&B.