CHRIS STAPLETON.

Er zit een merkwaardig contrast in Chris Stapletons zang. Hij heeft het volume om een gesprek stil te leggen, maar juist wanneer hij inhoudt, ga je beter luisteren. Een lange noot kan bij hem van kleur veranderen: eerst vastberaden, dan moe, dan bijna een vraag. Daardoor voelt een eenvoudig lied zelden klein.

LANG VOORDAT IEDEREEN DIE STEM KENDE.

Toen Traveller in 2015 verscheen, begon Stapleton niet aan zijn eerste werkdag. Hij had al songs geschreven voor onder anderen Kenny Chesney en George Strait. Hij kende het verschil tussen een zin die goed staat op papier en een zin die iemand ook werkelijk kan zingen. Die ervaring hoor je in melodieën die ruimte laten voor de woorden.

Ook als zanger had hij verschillende omgevingen verkend. Bij The SteelDrivers stond zijn ruwe klank tussen akoestische bluegrassinstrumenten; The Jompson Brothers boden ruimte voor stevige rock. Die achtergronden helpen verklaren waarom zijn solowerk zich zo gemakkelijk tussen stijlen beweegt. Een banjo, een elektrische gitaar of een soulvolle groove vragen ieder iets anders, maar zijn stem houdt de muziek bij elkaar.

Bij Traveller viel dat samen. De plaat bevat eigen werk naast bestaande songs, met Tennessee Whiskey als de bekendste. Stapleton geeft het lied een breed, rustig ritme. Hij hoeft niet snel naar het volgende refrein: de spanning zit in het wachten, in de manier waarop een klinker boven de begeleiding blijft hangen.

EEN AVOND DIE DE DEUR OPENZETTE.

Zijn optreden met Justin Timberlake bij de CMA Awards in 2015 bracht die aanpak naar een enorm publiek. Country en pop ontmoetten elkaar op het podium, met genoeg ruimte voor plezier en improvisatie. Voor veel kijkers was het een eerste kennismaking. Wat plotseling een doorbraak leek, was het hoorbare resultaat van jaren schrijven en optreden.

Toch is Traveller meer dan de plaat met dat ene televisiemoment. Luister naar de beweging van het titelnummer, of naar hoe Fire Away een melodie langzaam laat openvouwen. Stapleton vertrouwt op herhaling, op kleine verschuivingen en op de band. Hij maakt de emotie niet voortdurend groter; hij laat haar langer staan.

“I’m not trying to impersonate somebody else.”

Chris Stapleton — Apple Music.

DE STEM NAAST ZIJN STEM.

Morgane Stapleton is daarbij een wezenlijk onderdeel van het geluid. Haar harmonieën kunnen een zanglijn optillen zonder eromheen te gaan staan. Waar Chris korrelig en zwaar klinkt, brengt zij licht en een tweede richting. Het is de moeite waard eens speciaal op haar te letten: soms verandert één tweede stem de betekenis van een heel refrein.

Met producer Dave Cobb vond Stapleton bovendien een omgeving waarin instrumenten elkaar kunnen beantwoorden. Op de twee delen van From A Room, beide uit 2017, blijft de bezetting overzichtelijk. Either Way vraagt weinig afleiding; Second One to Know laat de gitaar juist nadrukkelijk meedoen. De songs worden niet allemaal in dezelfde jas gestoken.

STEEDS MEER RUIMTE IN HETZELFDE GELUID.

Op Starting Over uit 2020 staan warmte en verlies dicht bij elkaar. Het titelnummer heeft iets uitnodigends, terwijl Cold een veel zwaardere schaduw werpt. In Maggie’s Song wordt een persoonlijk verhaal gedragen door alledaagse details. Stapleton hoeft geen ingewikkeld beeld op te roepen om duidelijk te maken hoeveel iemand mist.

Higher verscheen op 10 november 2023, geproduceerd door Chris, Morgane en Dave Cobb. White Horse geeft zijn rockkant de ruimte; Think I’m in Love with You draait om een soepele, geduldige groove. In 2024 zong hij dat laatste nummer met Dua Lipa bij de ACM Awards. Het liet opnieuw horen hoe vanzelfsprekend zijn muziek buiten één genre kan leven.

Wie voor het eerst een album kiest, kan goed bij Traveller beginnen. Ga daarna naar From A Room voor het directe samenspel, of naar Higher voor de bredere kleuren. Let onderweg minder op hoeveel kracht hij gebruikt dan op wanneer hij die kracht loslaat. Daar zit vaak het moment dat blijft hangen.

Bekijk de artiestpagina van CHRIS STAPLETON voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.