ARTIST STORY
CAGE THE ELEPHANT.
Van Ain't No Rest for the Wicked tot Neon Pill: Cage the Elephant koppelt onrustige gitaren aan melodieën die je steeds opnieuw wilt horen.
IMAGE CREDIT: Matt Shultz, Lollapalooza Argentina, 31 maart 2017. Foto: Carla Huysmans voor Reflektor Magazine, via reflektormag / Wikimedia Commons. CC BY-SA 4.0. Responsieve uitsnede door SJELF, onder dezelfde licentie.
Klikken laadt de Spotify-player. Spotify bepaalt wat je kunt afspelen.
Open in Spotify ↗Cage the Elephant klinkt alsof er altijd iemand op het punt staat uit zijn stoel te springen. Gitaren haken in elkaar, ritmes schuiven en de zang van Matt Shultz kan tegelijk uitdagend en kwetsbaar zijn. Onder die onrust zit een scherp gevoel voor melodie. Daardoor blijft een song ook overeind wanneer de band het volume terugdraait.
VAN KENTUCKY NAAR EEN EIGEN GELUID.
De band ontstond in 2006 in Bowling Green, Kentucky, rond onder anderen de broers Matt en Brad Shultz. Het debuut verscheen in 2008. Ain't No Rest for the Wicked werd een herkenbaar visitekaartje: een lome groove, een vertellende zangpartij en een refrein dat zich gemakkelijk vastzet. Het nummer liet horen dat deze groep tussen rock, blues en een bijna gesproken cadans kon bewegen.
Thank You Happy Birthday bracht in 2011 meer hoekigheid. Met Melophobia uit 2013 werd de muzikale ruimte vervolgens breder. Zet Come a Little Closer naast Cigarette Daydreams: de eerste song beweegt in golven, de tweede trekt je dichter naar een kleine melodie. Beide gebruiken spanning, alleen op een andere schaal.
MEER KLEUREN ACHTER DE GITAREN.
Tell Me I'm Pretty en Social Cues leverden de band Grammy's voor Best Rock Album op, respectievelijk in 2017 en 2020. Toch is een prijzenkast niet de beste uitleg voor hun aantrekkingskracht. Die zit in de verhouding tussen directheid en detail. Je kunt een refrein meteen meezingen en pas later opmerken wat de bas of een tweede gitaar eronder doet.
De band durft bovendien zacht te worden zonder zijn karakter te verliezen. Bij Cigarette Daydreams hoor je hoe een lichte aanslag en een heldere melodie voldoende zijn om een nummer te dragen. De energie zit dan in de beweging van de song, in plaats van in het volume.
ONE THING YOU DIDN'T KNOW.
VÓÓR DE GROTE PODIA.
Matt Shultz werkte voordat Cage the Elephant ontstond onder meer als loodgieter en in een broodjeszaak. Een alledaags begin voor een frontman die later bekend werd om zijn uitbundige optredens.
NEON PILL.
In 2024 verscheen het zesde studioalbum Neon Pill, geproduceerd door John Hill. De band verwerkte een moeilijke periode in songs die opnieuw ruimte laten voor groove, spanning en kwetsbaarheid. Dat maakt de plaat een logisch volgend hoofdstuk: dezelfde muzikanten vinden een andere verhouding tot hun eigen geluid.
THE FACTS
BOWLING GREEN, KENTUCKY
DANIEL TICHENOR · JARED CHAMPION
NICK BOCKRATH · MATTHAN MINSTER
GRAMMY'S IN 2017 EN 2020
ESSENTIAL DISCOGRAPHY
Alle verschenen studioalbums, chronologisch. Livealbums, compilaties en EP’s zijn niet opgenomen.
- 2008Cage the Elephant
- 2011Thank You Happy Birthday
- 2013Melophobia
- 2015Tell Me I'm Pretty
- 2019Social Cues
- 2024Neon Pill
FAQ
Waar komt Cage the Elephant vandaan?
Cage the Elephant werd in 2006 gevormd in Bowling Green, Kentucky. De band verhuisde vroeg in de carrière tijdelijk naar Engeland, waar het titelloze debuut eerder verscheen en de groep intensief optrad.
Wie zijn de belangrijkste leden van Cage the Elephant?
Zanger Matt Shultz en zijn broer, gitarist Brad Shultz, vormen de herkenbare kern. Drummer Jared Champion en bassist Daniel Tichenor spelen eveneens sinds de beginjaren mee; de latere bezetting werd uitgebreid met gitarist Nick Bockrath en toetsenist Matthan Minster.
Met welk nummer brak Cage the Elephant door?
Ain’t No Rest for the Wicked van het debuutalbum uit 2008 werd de internationale doorbraak. Het nummer koppelt een bluesachtig gitaarriff aan een ritmische vertelstijl en een refrein dat onmiddellijk herkenbaar is.
Welke muziekstijl maakt Cage the Elephant?
De band combineert alternatieve rock met garagerock, blues, punkenergie en melodische pop. Per album verschuift de verhouding: vroege platen klinken rauwer, terwijl Melophobia en Social Cues meer kleur en studiogerichte arrangementen toevoegen.
Waarom is Melophobia een belangrijk album?
Melophobia uit 2013 liet de band bewuster afstand nemen van directe voorbeelden en een eigen, kleurrijker geluid zoeken. Het bevat onder meer Come a Little Closer, Cigarette Daydreams en Take It or Leave It.
Welke Grammy’s won Cage the Elephant?
Tell Me I’m Pretty won in 2017 de Grammy voor Best Rock Album. Social Cues kreeg in 2020 dezelfde onderscheiding, waarmee twee verschillende fasen van hun albumwerk werden bekroond.
Welke Cage the Elephant-plaat is een goede keuze op vinyl?
Melophobia is een sterke eerste lp door de combinatie van bekende songs en een duidelijke albumboog. Voor een rauwere kennismaking kies je het titelloze debuut; Tell Me I’m Pretty biedt juist een compacter geproduceerd geluid.
Bekijk de artiestpagina van CAGE THE ELEPHANT voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken.
Lees verder in INDIE ROCK.
THE FINAL WORD.
ONRUST MET EEN MELODIE.
Begin bij een bekende song en luister daarna een heel album. Cage the Elephant heeft meer gezichten dan de eerste uitbarsting doet vermoeden. Juist de afwisseling tussen rafels, ritme en zachtheid maakt het de moeite waard om te blijven luisteren.
