ANGÈLE.

Het refrein heeft je al te pakken voordat je de tekst helemaal hebt gevolgd. Bij Angèle is dat vaak het moment waarop een nummer zich opent. Wat eerst vrolijk en onbevangen klonk, blijkt over ongemak, seksisme of de druk van andermans blik te gaan. Ze gebruikt de toegankelijkheid van pop om lastige onderwerpen dichtbij te brengen. Je mag dansen. Je mag ook even blijven hangen bij wat er net werd gezegd.

BRUSSEL ALS BEGINPUNT.

Angèle Van Laeken werd op 3 december 1995 geboren in Ukkel. Muziek en podiumervaring waren thuis aanwezig: haar vader is zanger Marka, haar moeder actrice Laurence Bibot. Maar haar eigen route liep via muzikale opleiding, kleine optredens in Brusselse cafés en filmpjes op internet. Ze speelde, zong, maakte grappen en liet zien hoe natuurlijk muziek in haar dagelijks leven zat.

Volgens haar biografie bij Universal Music volgde ze een jazzopleiding voordat de grotere podia kwamen. Dat hoor je niet als een opzichtig keurmerk. Het zit eerder in de souplesse van haar melodieën en in het gemak waarmee ze een zanglijn net anders kan laten landen. De toetsen zijn meer dan begeleiding; ze vormen een plek waar een lied kan beginnen.

La Loi de Murphy verscheen in 2017. In 2018 volgde Brol, met onder meer La Thune en het met haar broer Roméo Elvis gezongen Tout oublier. Haar wereld werd snel groter. Toch bleef er iets van die vroege directheid hoorbaar: alsof iemand een gedachte hardop uitprobeert en pas daarna merkt hoe raak ze is.

EEN GLIMLACH MET EEN SCHERPE RAND.

Op Brol klinken de ritmes helder, de toetsen speels en de zang opvallend dichtbij. Angèle heeft geen enorme vocale aanloop nodig om een gevoel over te brengen. Een klein accent of een bijna terloopse frase kan genoeg zijn. Dat geeft haar songs iets vertrouwelijks, ook wanneer het arrangement gemaakt is voor een grote zaal.

Balance ton quoi laat zien hoe krachtig die combinatie is. De melodie nodigt uit tot meezingen, terwijl de tekst seksisme aanpakt. De vrolijke vorm neemt de ernst niet weg. Hij maakt het mogelijk dat het onderwerp buiten een gesprek tussen gelijkgestemden terechtkomt, bij iemand die aanvankelijk gewoon een goed lied wilde horen.

Angèle vertelde NME hoe belangrijk het gezamenlijke zingen van dat nummer tijdens concerten voor haar is. Ze wees tegelijk op de hardnekkige aandacht voor hoe vrouwelijke artiesten eruitzien, in plaats van wat ze maken. Haar eigen werk geeft daar een praktisch antwoord op: liedjes schrijven die sterk genoeg zijn om voorbij dat oppervlakkige gesprek te komen.

“It’s always about how you are and never about what you do…”

Angèle — NME, over de manier waarop vrouwelijke muzikanten worden beoordeeld.

TERUG NAAR HAAR EIGEN STAD.

Nonante-Cinq uit 2021 laat meer ruimte voor twijfel en afzondering. De pop blijft beweeglijk, maar de blik draait vaker naar binnen. Je hoort iemand die probeert vast te stellen wat nog van haarzelf is, nadat een eerste album haar leven ingrijpend heeft veranderd.

Het openingsnummer Bruxelles je t’aime is in dat opzicht veelzeggend. In een interview met ELLE België vertelde Angèle dat Brussel de plek is waar ze zich het beste voelt, dicht bij vrienden en familie. Na reizen, Parijs en tournees kreeg thuiskomen opnieuw betekenis.

Het nummer klinkt niet als iemand die alle ambitie opgeeft. De muziek blijft vooruitgaan. Maar de bestemming ligt even bij wat vertrouwd is. Dat is een van haar aantrekkelijkste tegenstellingen: je kunt een groot poplied maken over het verlangen naar een kleinere, overzichtelijkere wereld.

Ook Démons, met Damso, gebruikt de dansvloer voor iets ingewikkelders dan zorgeloosheid. De beat houdt de muziek in beweging terwijl de stemmen onrust toelaten. Libre trekt weer een andere kant op: vrijheid klinkt er verleidelijk, maar ook als iets waarvoor je bewust ruimte moet maken. De plaat heeft daardoor meer kleuren dan alleen vrolijk en verdrietig.

EEN EIGEN STEM IN EEN GROTER GEZELSCHAP.

Met Dua Lipa nam Angèle in 2020 Fever op. Het is een mooie ontmoeting omdat hun stemmen niet hetzelfde proberen te doen. De frasering en de wisseling tussen talen maken het nummer levendig, zonder de zwoele lijn te onderbreken. Angèle hoeft haar eigen karakter niet weg te poetsen om in die internationale popwereld te passen.

Later stond ze met Lipa op het podium. De ontmoeting sluit aan op wat we ook horen op Future Nostalgia: dansmuziek kan zorgvuldig geconstrueerd zijn en toch moeiteloos voelen. Het werk zit onder de oppervlakte. Als luisteraar merk je eerst dat je mee wilt bewegen.

Bij Angèle gaat dat gevoel samen met een sterke beeldwereld. Kleuren, kleding, gebaren en clips verlengen het karakter van een lied. Die beelden werken het best wanneer ze iets laten voelen wat al in de muziek zit: lichtheid met een vreemde ondertoon, humor naast schaamte, ruimte zoeken terwijl iedereen kijkt.

INSTINCT IS HET VOLGENDE HOOFDSTUK.

Voor 16 oktober 2026 is haar derde studioalbum Instinct aangekondigd. De officiële albumaankondiging noemt What You Want met Justice, Dis-le en Une seule vie als de eerste vooruitgeschoven nummers. Het volledige album is op het moment van schrijven nog niet verschenen.

Dat geeft een prettige tussenstand: er is genoeg nieuwe muziek om nieuwsgierig te worden, maar het complete verhaal ligt nog open. Hoe de verschillende samenwerkingen één plaat vormen, kunnen we pas beoordelen wanneer we die in haar geheel horen. De bevestigde details verzamelen we in ons NEWS-verhaal over Instinct.

Bekijk de artiestpagina van ANGÈLE voor de vinyluitgaven en meer om te ontdekken. Ontdek de muzikale context in POP..