Radiohead – Hail To The Thief (Live-Aufnahmen 2003–2009, Rotes Vinyl).

De omslag in 2 + 2 = 5 krijgt op het podium een direct gewicht: de ingehouden aanloop moet door dezelfde spelers naar de uitbarsting worden gebracht. Sit Down. Stand Up laat een ander soort druk groeien vanuit het ritme. Sail to the Moon houdt daartegenover de melodie open, met piano en stem als rustiger zwaartepunt. De selectie maakt duidelijk hoe uiteenlopend de oorspronkelijke songs al waren.

In There, There dragen de ritmische lagen de geleidelijke opbouw. Myxomatosis duwt veel nadrukkelijker met zijn vervormde lage klank, terwijl I Will de aandacht op samenklank en terughoudendheid richt. A Wolf at the Door maakt van woorden en melodie een onrustige afsluiting. Omdat de opnamen uit verschillende optredens komen, luister je niet naar één complete concertavond. De bandenergie is het verbindende element: kleine accenten en reacties maken hoorbaar dat deze muziek telkens opnieuw uitgevoerd en gedragen moet worden.

Deze verzameling is interessant voor wie het studioalbum kent en opnieuw naar de fysieke kant van de songs wil luisteren. Percussie, bas en de inzet van de gitaren krijgen een andere urgentie wanneer de uitvoering niet opnieuw kan worden opgebouwd. De afwisseling tussen grote uitbarstingen en kleine zangmomenten blijft intact. Daardoor werkt de plaat als een nieuwe blik op het materiaal, met het samenspel als belangrijkste reden om terug te komen.

Lees de Artist Story van Radiohead voor de plaats van Hail to the Thief tussen de elektronische albums en In Rainbows. Op de artiestpagina staat ook het oorspronkelijke studioalbum. Vergelijk vooral de opbouw van There, There en de druk van Myxomatosis: dezelfde composities krijgen in studio en live een andere verhouding tussen controle en beweging.