The Doors – The Soft Parade.

Tell All the People zet meteen een ruim gebaar neer. Touch Me maakt de ontmoeting tussen de band en blazers nog directer: een kort lied kan ineens bijna uit zijn eigen jas groeien. De zang blijft herkenbaar, maar de instrumentale omgeving krijgt een andere rol dan op de eerste platen. Wishful Sinful vindt binnen die aanpak een zachtere, meer gedragen melodie. De extra klankkleuren zijn geen constante muur; de plaat zet ze naast stukken die het samenspel veel kaler laten horen.

Shaman’s Blues beweegt vanuit de gitaar en de reacties van drums en stem. Wild Child heeft een harde, duidelijke kern; Runnin’ Blue verandert onderweg van houding en klank. Het lange titelnummer maakt van zulke omslagen zijn uitgangspunt. Voordracht, een rustiger melodie en nadrukkelijker bandspel volgen elkaar op zonder een gewone couplet-refreinroute te bewaren. Luister eens naar de afstand tussen Touch Me en die afsluiter. Dezelfde groep kan een lied strak omlijnen en kort daarna de vorm juist laten verspringen.

The Soft Parade is interessant omdat de band haar bekende klank aan een andere omgeving blootstelt. De rijkere arrangementen maken sommige songs groot en helder, terwijl Shaman’s Blues en Wild Child een directer tegengewicht bieden. Je hoort The Doors nadenken over hoeveel ruimte een song nodig heeft en wie die ruimte mag vullen. Vooral de verschillen binnen het album maken een volgende luisterbeurt de moeite waard.

In de Doors Artist Story krijgt de uitbreiding met blazers en strijkers haar plek tussen de eerdere platen en Morrison Hotel. Lees ook over Ray Manzarek en zijn vermogen om verschillende stijlen bijeen te brengen. De artiestpagina geeft je een route naar de soberder bluesaanpak die hierna volgt.