BLONDIE.

Blondie laat scherpe gitaren, ritme en een helder poprefrein zonder moeite naast elkaar bestaan. Debbie Harry’s stem kan afstand houden en tegelijk een hele song naar zich toe trekken. Onder het directe oppervlak blijven de arrangementen bewegen.

Plastic Letters geeft de songs een compacte vaart. De gitaaraccenten en de zang vullen elkaar aan zonder veel ruimte tussen de regels te laten.

Eat to the Beat zet de melodie midden in een energiek bandgeluid. Luister naar hoe een klein ritmisch accent de volgende zangregel alvast op gang brengt.

No Exit biedt een andere periode van de band, met Maria als herkenbare ingang. De verhalen over new wave en pop maken de verschillende kanten van Blondie verder hoorbaar.

Talking Heads verschuift het ritme op een andere manier. The Pretenders geeft stem en gitaar een eigen directheid. No Doubt, Gwen Stefani en David Bowie bieden in de selectie hieronder andere routes door het refrein.

Luister bij een bekend nummer naar de korte instrumentale antwoorden op de zang. Ze kunnen het lied licht houden, aanscherpen of ineens een andere kant op sturen.

Blondie op vinyl maakt de beweeglijkheid van hun songs duidelijk. Gitaar, toetsen en ritme kunnen heel verschillende stijlen aanraken, terwijl de stem de muziek bij elkaar houdt. Plastic Letters en Eat to the Beat geven ieder een eigen ingang tot dat spel met vorm en kleur. Een LP-kant laat de energieke nummers en de meer uitgesponnen passages op elkaar reageren. No Exit brengt een later hoofdstuk; de concertopnamen van Vivir en La Habana geven vertrouwde songs een andere ruimte. Luister naar hoe de band een refrein neerzet zonder de ritmische details eronder stil te zetten.

Voor een Blondie-LP kun je daarom kiezen vanuit een periode of een specifieke uitvoering. Studioalbums houden de oorspronkelijke omgeving van de songs dichtbij, liveplaten laten het samenspel opnieuw bewegen. Vinyl nodigt uit om de verschillende kanten van de band te volgen, ook voorbij de bekendste singles die je al kent.