ALBERT KING.

Albert King laat een gitaarzin zwaar wegen. Een gebogen noot, een korte stilte en een helder antwoord van de band kunnen meer spanning geven dan een lange reeks noten. Zijn blues draait om toon, timing en de ruimte rond de stem.

De gitaar krijgt bij King bijna de rol van een tweede stem. Een lange, gebogen toon kan de emotie van een regel overnemen zonder die letterlijk te herhalen. Zijn blues heeft daardoor geen haast: het antwoord mag even blijven hangen. Dat maakt het verschil tussen veel noten spelen en een frase laten spreken bijzonder goed hoorbaar.

Op vinyl kun je de wisseling tussen zang en gitaar over een hele plaatkant volgen. De band houdt het ritme in beweging en laat de solist genoeg lucht. Ook naast het werk van Muddy Waters valt die eigen verhouding tussen toon en timing op. Het is muziek die haar kracht bewaart wanneer je zacht luistert en de kleine accenten de tijd geeft.

Volg bij het luisteren eerst de zang en daarna de gitaar. Je hoort hoe beide elkaar aanvullen: een vraag wordt niet onmiddellijk opgelost, maar krijgt een antwoord met een eigen ritme. Ook wanneer de begeleiding richting soul beweegt, blijft die directe manier van spelen herkenbaar.