AC/DC.

AC/DC zet met een paar akkoorden een hele ruimte in beweging. De gitaar, bas en drums werken als één ritmisch geheel; iedere pauze maakt de volgende inzet sterker.

Highway to Hell laat de band met Bon Scott horen. Back in Black opent daarna een nieuwe periode met Brian Johnson, terwijl de herkenbare verhouding tussen riff en ritme overeind blijft.

Lees het bestaande albumverhaal van Back in Black voor die overgang. Op If You Want Blood You’ve Got It komt juist het contact met het podium naar voren: de songs krijgen een andere fysieke lading.

Hardrock geeft een directe ingang tot die kracht. Binnen rock hoor je hoe de band eenvoud gebruikt om spanning op te bouwen, zonder dat ieder onderdeel voortdurend op de voorgrond hoeft te staan.

Bij Black Sabbath krijgt de zware riff een andere sfeer en een ander tempo. The Rolling Stones houdt de blues dichter aan de oppervlakte. Vanuit AC/DC openen ze twee verschillende routes door de gitaartraditie.

De selectie hieronder loopt van vroege platen tot Power Up en live-uitgaven. Let bij het kiezen op de uitvoering en de tracklijst; een jubileumkleur verandert het vinyl, een uitgebreid livealbum verandert ook wat je hoort.